DE AAt,. 87 



DE AAL. ANGUn. I. A VULGAUIS. 



(Plaat 9, fig. 1.) 



De Aal, die ook Paling en, naar het voorbeeld van LinxNÉ, 

 veelal nog Muraena atiguilla genoemd wordt, bewoont, behalve 

 de Poolstreken, nagenoeg alle zoete wateren van Europa, wordt 

 echter reeds in het gebied der Donau zeldzaam, en schijnt in 

 het oostelijke Rusland geheel te verdwijnen. In ons land, waar 

 hij menigvuldig in alle onze staande wateren en rivieren voor- 

 komt, is hij bij iedereen bekend, en om den uitstekenden smaak 

 van zijn vet vleesch zeer gezocht. 



De aal bereikt gewoonlijk eene lengte van 3 tot 4 voet , wordt 

 eenige duimen dik en weegt alsdan 5 tot 6 pond. Intusschen 

 heeft men ook, gelijk dit bij de visschen in het algemeen plaats 

 heeft, enkele voorwerpen aangetrofifen , die de gewone verhou- 

 dingen van maat en gewigt ver te boven gaan. 



De aal draagt in vele landen meer dan ééne benaming, en 

 dit heeft aanleiding gegeven tot het onderzoek, of er in deze 

 soort standvastige bijsoorten voorkomen. De Engelsche natuur- 

 kundige Yarrel heeft getracht, het bestaan van dergelijke 

 bijsoorten te bewijzen, en ze onder de namen van aal met 

 puntigen snuit, {Angidlla acutirostris) , aal met breeden snuit , 

 [Ang. latirosiris) ^ en aal met middelbaren snuit, [Ang. medio- 

 rostris) , als zelfstandige soorten aangevoerd. Ofschoon er nu 

 ook in ons land zoodanige afwijkingen in den vorm van den 

 kop voorkomen, is het mij niet mogen gelukken, ze standvas- 

 tig te onderscheiden en worden de benamingen Aal en Paling 

 zelfs door onze visschers veelal geheel willekeurig toegepast. 

 Intusschen onderscheidt men, volgens van den Ende, (Vereeni- 

 ging III , bladz. 94 , noot) , te Arnhem , den aal in E ij n k o p p e n 

 en Gr of aal of Jank oppen. Het is de vraag, of zoodanige 



benamingen meer beteekenen dan die, door de jagers uitgedacht » 



7* 



