J03 DE VISSCllEN. 



DE ZEELT. C Y P R I N U S TI N C A. 



(Plaat 1] , fig. 1.) 



De Zeelt is de vierde en laatste soort der inheernsche 

 karpers met voeldraden aan den snuit. Zij nadert den karper 

 door hare uiterlijke gestalte, den barbeel en den grondel door 

 hare korte rugvin ; laatstgenoemden meer in het bijzonder door 

 het gebrek aan harde stralen in de rug- of aarsvin, en door- 

 dien zij, zooals deze, slechts een paar voeldraden heeft; en 

 wijkt van alle drie af door hare kleine schubben en hare aan 

 het einde nagenoeg regte, of in andere woorden zeer weinig in- 

 gesnedene staartvin. 



De zeelt, die ook Muithon.d en in de Betuwe Louw ge- 

 noemd wordt, is de Tlnca vidgaris der nieuvve natuurkundigen. 



Het ligchaam van de zeelt, ofschoon zijdelings zamenge- 

 drukt, is vleezig en dik. Het aan weerszijde van den mond- 

 hoek geplaatst voeldraadje is zeer kort. Men ontwaart aan de 

 zijden van den kop, verscheidene rijen van slijmporen. De rug- 

 vin is korter dan de kop, afgerond en heeft 12 stralen; de 

 aarsvin is nog minder hoog en heeft er slechts 11; de buik- 

 vinnen hebben 9 stralen, die bij de mannetjes veel grooter zijn 

 dan bij de wijfjes; de staartvin is groot, en, in plaats van gevorkt , 

 slechts een weinig uitgehold. De schubben zijn zeer klein, vast 

 in de huid zittend, en het gelieele ligchaam is zeer slijmerig. 



De zeelt is in het leven fraai olijfgroen met metaalglans 

 van gepolijst geel koper; maar deze kleur trekt langs de bo- 

 vendeelen in het grijsachtig zwarte, terwijl het op de onder- 

 deden in het geelachtig witte overgaat. Aan de lippen, den 

 aars en den oksel der borstvinnen ontwaart men eene vleesch- 

 kleurige tint. De vinnen zijn zwartachtig, hetgeen echter naar 

 haren wortel in het donkergrijze overgaat. Tntusschen zijn deze 

 tinten bij sommige voorwerpen donker, bij andere lichter, sterk 



