DE STEENKAMPER. 105 



hetgeen op de zijcleii in het geelgroene overgaat. De borst- en 

 buikvinnen trekken in het roodachtige; de overige vinnen zijn 

 donkerbruin; intusschen trekken alle tinten dikwijls min of 

 meer in het geelroode. 



De steenkarper, die in Duitschland den naam van Karaiische 

 draagt, bewoont het grootste gedeelte van het gematigde Europa 

 tot Middel-Scandinavië, en komt tot in het oostelijk Siberië 

 voor. In ons land wordt hij vrij algemeen , voornamelijk in de 

 staande wateren, zooals meren, veenplassen, vaarten en slooten 

 aangetroffen. Hij behoort niet onder de groote soorten, bereikt 

 echter eenen voet lengte, en wordt ongeveer een pond zwaar. 

 Hij voedt zich met weeke plantendeelen, wormen, maskers van 

 insekten en vischbroed. De rijtijd heeft in het voorjaar plaats. 

 Deze visch is weinig gezocht voor de tafel. 



De grootte en dikwijls ook de kleur van den steenkarper 

 bieden somtijds aanmerkelijke verscheidenheden aan, naarmate den 

 aard der wateren, waarin hij leeft of gehouden wordt. Men vindt 

 ook voorwerpen, minder hoog van ligchaam dan gewoonlijk, 

 maar toch steeds aanzienlijk hooger dan de giebel. Agassiz 

 heeft derhalve een soort tusschen den steenkarper en giebel, 

 onder den naam van Cypr. moles, onderscheiden en de Selys 

 voert alle drie als Belgische visschen aan. 



Tot deze afdeeling behoort ook de in Europa en ons land 

 uit China ingevoerde Goudvisch, Cyprinus aurahis^ die ech- 

 ter in den wilden staat eenvoudig grijsgroen van kleur schijnt 

 te zijn. Hij werd in de zeventiende eeuw naar St. Helena ge- 

 bragt, en eerst in 1728 in Engeland en Nederland ingevoerd. 

 Naar de wijze der Chinezen en Japanners wordt hij bij ons in 

 glazen of in vijvers gehouden, verdraagt onze luchtstreek zeer 

 goed , en teelt in het wild voort. Men weet, dat er onder hen 

 allerlei monsters en van allerlei kleuren, zoo als witte, ge- 

 vlekte of ook grijsbruine voorkomen. 



