112 DE VISSCHEN. 



Bij de nieuwe natuurkundigen komt deze soort onder de namen 

 van Lencisctis amarus en Bhodeiis amarus voor. 



D E R II I S C H - V o o R N. C Y P K 1 » 11 S E 11 Y T H 11 o P H T H A I- M U S. 



(Plaat 11, fig. 5.) 



De R u i sch voorn , die ook Eiet voorn en Roetvoorn 

 genoemd wordt, heeft, onder de voorns, na den bittere voorn, 

 het hoogste ligchaam , en is bovenal kennelijk aan zijne sterk 

 tot het loodregte hellende mondopening, zijne nog sterker dan 

 bij den brasem benedenwaarts gebogene zijstreep, de roode kleur 

 van zijne vinnen en van zijne oogen , weshalve deze visch in 

 Duitschland veelal Rotlumgle genoemd wordt. 



De hoogte van den romp gaat ongeveer drie en een vijfde 

 maal, en de kop vier en een vierde maal, in de lengte van 

 den visch, de staartvin niet medegerekend. De bovenlijn van 

 den kop is nagenoeg regt; de zeer korte en kleine snuit 

 is eerst aan het einde afbellend. De mondopening helt veel 

 sterker naar het loodregte dan bij eenige andere soort, zoodat, 

 wanneer men den visch van voren beziet, de onderzijde der 

 onderkaak grootendeels in het gezigt komt. De staart is 

 een derde korter dan de romp. De zijstreep loopt van achte- 

 ren naar voren evenwijdig met de buiklijn van den visch, en 

 klimt aan de borst gekomen, allengs tot den schouder op. De 

 schubben zijn tamelijk groot en in de hoogte op 13, in de 

 lengte van den visch op ruioi 40 rijen verdeeld. De aars vin 

 heeft 15, de rugvin, die aanzienlijk verder achteruit geplaatst 

 is dan de buikvinnen, 11 stralen. De keelgatbeenderen zitten 

 op 2 rijen. 



De ruischvoorn heeft levend zeer fraaije kleuren. De boven- 

 deden zijn donker bronsgroen, hetgeen benedenwaarts in eene 

 fraaije zilvertint met goud- en roodachtigen weerschijn over- 

 gaat. Elke schub is aan haren wortel donkergroen, en die van 



