116 DE VISSCHEN. 



Van den Ende voert aan in zijn werk getiteld : Verslag der 

 werkzaamheden van de Vereeniging tot bevordering der In- 

 landsche Ichthyologie, 1, blz. i;3, n°. 19 en blz. '61, n^ 17, 

 onder den naam van Half Vo o r n h al f Al vertj e, den i/ez^m- 

 cus dolabratus van Hollandre, als in kleinen getale voor- 

 komende in de Beikel en den IJssel bij Zutphen. Deze visch, die 

 door DE Sei-ïs Lonchamps en Vai.enciennes als soort aan- 

 genomen, maar hun slechts volgens tamelijk kleine voorwerpen 

 uit de Mosel bij Metz bekend was, stemt volgens deze schrij- 

 vers, ten opzigte van het getal schubben overeen met Cypri- 

 oius dobida, en heeft daarentegen de aarsvin van 14 stralen 

 voorzien, zooals de Cijprïnns jeses. 



DE SER PEL ING. CYPRINUS I, EUCISCUS. 



(Plaat 12, fig. 1.) 



De Se r pel ing, die veelal ook Witvisch genoemd wordt, 

 heeft een meer langwerpig en dus lager ligchaam dan de overige 

 voorns. Onder de inheemsche soorten doet hij door zijnen vorm 

 en zijne geringe grootte ecnigzins aan het Alvertje [Cyprhms 

 alburnus) denken, dat echter in vele opzigten daarvan ver- 

 schillend is; b. V. door zijne langere onderkaak, grootere oogen, 

 een hooger sterk zamengedrukt ligchaam, eene meer naar ach- 

 teren geplaatste rugvin, grootere aarsvin, zijne kleur enz. 



De serpeling behoort onder de tamelijk kleine soorten , 

 daar hij slechts bij uitzondering een weinig grooter dan twee 

 derden voet wordt. De hoogte van het ligchaam is geringer 

 dan de lengte van den kop, en gaat omstreeks vijf maal in 

 de geheele lengte van het ligchaam , zonder de staartvin. De 

 onderkaak is een weinig korter dan de snuit. De buik is af- 

 gerond. De staart is over de helft korter dan de romp. De schub- 

 ben zijn middelmatig; men telt er ongeveer 50 tot 55 op de 



