DE SERPEIJNG. 117 



zijstreep, en 13 rijen in de hoogte van het ligchaam. De zij- 

 streep is een weinig benedenwaarts doorgebogen. De buikvin- 

 nen liggen een weinig digter bij de aars vin dan bij de borst- 

 vinnen. De rugvin is tegenover de buikvinnen geplaatst, en 

 van 10 tot 11 stralen voorzien; er zijn er evenveel in de aars- 

 vin aanwezig. 



De hoofdkleur van dezen visch is een in het blaauw spe- 

 lend zilverachtig wit, hetgeen echter op de bovendeden in het 

 blaauwachtig olijfgroene overgaat. De schubben zijn aan haren 

 wortel geelachtig met een zwart stipje, en men ontwaart een 

 dergelijk zwart stipje aan weerszijde van elke schub der zijstreep. 

 De rug- en staartvin zijn groenachtig met een weinig rood ; 

 de overige vinnen flaauw rood, hetgeen op de stralen een wei- 

 nig in het oranjerood trekt. De lippen zijn paarscliachtig, en de 

 iris der oogen is geelachtig wit, met eene zwarte vlek van boven. 



De serpeling is eene in de zoete wateren van het warme 

 en gematigde Europa gewone soort, die ook in Groot-Brittannie, 

 maar niet in Scandinavië aangetroffen wordt. Hij komt in alle 

 onze zoete wateren voor, houdt zich intusschen het liefst in 

 heldere, zachtstroornende wateren op. De rijtijd valt in Mei en 

 Junij. Zijn vleesch wotdt weinig geacht. 



HET ALVERTJE. CYPRINUS A I. B U R N U S. 



(Plaat 12, fig. 1.) 



Het Alvertje wordt ook Nesteling, Alvenaar en 

 Moertje genoemd, en door sommige nieuwe natuurkundigen, 

 met eenige andere soorten, vooral wegens zijne uitstekende onder- 

 kaak en zijn sterk zijdelings zamengedrukt ligchaam, onder een 

 eigen ondergeslacht, Aspiiis genoemd, gebragt. 



Het alvertje is zeer kennelijk aan zijne met den fraaisten 

 zilverglans pronkende schubben, die ligtelijk uitvallen; en 



9 



