HET ALVERTJE. 119 



vuldig voorkomt en gezellig, dikwijls in groote scholen leeft. De 

 rijtijd heeft in Mei en Juuij plaats. Dit vischje wordt weinig of 

 niet gegeten, maar op verscheidene plaatsen in menigte ge- 

 vangen met het doel, om zijne schubben tot bereiding van de 

 zoogenaamde v a 1 s c h e p a r e 1 e n te gebruiken. De schubben wor- 

 den tot dit einde fijn gewreven, in water opgelost en op 

 deze wijze wordt een zilvergianzig bezinksel gewonnen, hetgeen op 

 de binnenvlakte van holle glaskogels gebragt, aan dezen den 

 schijn van parelen geeft, vooial indien zij vervolgens met wit 

 was opgevuld worden. In ons land wordt deze tak van nijver- 

 heid niet uitgeoefend, maar men verzamelt de schubben van dit 

 vischje in sommige plaatsen, b. v. te Zwolle, waar zij door 

 Duitschers opgekocht worden. 



De Seia's Longchamps voert het alvertje in zijne Faune 

 beige in het geheel niet aan, maar daarentegen eene, volgens 

 hem en Vai.enciennes, nieuwe soort, Cyprimis albiirnoides 

 genoemd , die ik nog niet in staat geweest ben , van het alvertje 

 behoorlijk te onderscheiden. Van den Ende schijnt deze soort 

 aan te nemen, daar hij ze onder de visschen van den IJssel 

 opnoemt. 



Laatstgenoemde schrijver noemt ook eene andere kleine soort, 

 den Ci/priniis hlpunctatus op als in den IJssel bij Zutphen 

 levende, en volgens mededeeling van den heer Maitland 

 komt zij in het algemeen in onze rivieren, waar de bodem 

 zandigis, voor. Dit vischje is nog kleiner dan het alvertje, aan 

 welke soort het door zijne voor de bovenkaak uitstekende on- 

 derkaak, door het getal stralen in de vinnen, en door zijne 

 dunne, zilverglanzige schubben nadert; maar zijn ligchaam is 

 veel meer ineen gedrongen en hooger, en de zij streep is van 

 twee rijen zwarte stipjes vergezeld, waardoor de soort den bij- 

 naam van hlpunctatus verkregen heeft. 



