124 DE VISSCHEN. 



dampkringslucht, die hij de gewoonte heeft gedurig in te slik- 

 ken, schijnt voor zijn leven even noodig te zijn als de in het 

 water verdeelde lucht, die hij door de kieuwen opneemt, en 

 deze ingeslikte lucht wordt uit den aars wederom uitgestooten, 

 maar is alsdan in koolzuurgas veranderd. Het vleesch smaakt 

 veelal grondig, en wordt niet gegeten. 



DE K 1- E l N E M o D D E U K R II I P E K. C O B I TI S ï A E N I A. 



(Plaat 9, fig. 6.) 



De kleine Modderkruiper is onder de inheemsche 

 soorten gemakkelijk te herkennen aan een gevorkt stekeltje^ 

 hetwelk men aan weerszijde voor het oog waarneemt; en het 

 is wegens dit kenmerk, dat hij van de overige soorten onder 

 de geslachtsnamen Acavthopsïs of Botla afgezonderd werd. 



Hij bereikt omstreeks eenen derden voet lengte; maar zijn 

 ligchaam is slechts half zoo dik als een pink , zijdelings sterk 

 zamengedrukt, vooral aan den kop, en blijft nagenoeg op alle 

 deelen gelijkmatig van vorm. De vinnen zijn ongeveer als bij 

 den grooten modderkruiper, maar de buikvinnen en de rugvin 

 zijn niet zoo ver naar achteren geplaatst. Van deze soort is 

 hl) bovendien gemakkelijk te onderscheiden, doordien zijn snuit 

 slechts van 6 voeldraden voorzien is; van welke er 3 aan 

 weerszijde van de bovenlip geplaatst zijn. De bovendeden 

 zijn rosachtig bruin, de onderi eelen geelachtig wit, maar deze 

 kh'uren zijn, aan weerszijde van den rug en op de zijden afge- 

 broken door drie overlaiigsche rijen van zwartaclitige vlekken, 

 van welke de onderste de grootste en ongeveer ten getale van 

 11' tot 16 zijn. De kop is uiet zwarte vlekken als gemarmerd, 

 en men ontwaart donkere, op dwarsrijen verdeelde vlekken, op 

 de rug- en aars vin. 



Dit vischje wordt in het grootste gedeelte van Europa, noor- 

 delijk tot Groot-Brittannië en Scandinavië aangetroffen, en leeft 



