130 DE VISSOHRN. 



zalin de rivieren optrekt, dat hij op eenc groote schaal gevangen 

 wordt, zooals b. v. bij ons in de Maas en de Lek. Tntusschen is 

 de zalmvangst in de groote rivieren in deze eeuw allengs aan- 

 zienlijk verminderd, hetgeen men toeschrijft aan de toenemende 

 scheepvaarten vooral aan die met stoom, vermits door de gedu- 

 rige en sterke beweging in het water, de kuit of het visch- 

 broed van de ondiepe plaatsen weggespoeld wordt en verloren 

 gaat. Iedereen weet, dat het vleesch van den zalm, hetzij 

 versch of gerookt, een lekkere en zeer gezochte spijs ople- 

 vert. Te Dordrecht wordt de zalm als spijs ook Roode visch 

 genoemd, maar men begreep voordezen onder dien naam ook 

 de elft en steur, zijnde dit de visschen, van welke Beverwijk 

 in zijne Beschrijving van Dordrecht, kap. 8, bladz. 123 zegt, 

 dat hunne menigte aan de dienstboden aanleiding gaf tot het 

 maken van het beding, dat zij niet meer dan twee maal in 

 de week "rooden visch" zouden behoeven te eten. Met het toe- 

 nemen van het vervoer, en omdat deze visschen inderdaad ook 

 verminderd zijn , is deze zonderlinge overeenkomst sedert meer 

 dan eene eeuw in verval geraakt. 



De zalm voedt zich met allerlei andere visschen, wordt zeer 

 vet, en zijn vleesch heeft eene zeer fraaije, licht roode kleur. 



DE FOREL. S A L M O F A R I O. 



De Forel komt iu ons land slechts op eeuige grenspun- 

 ten voor, en weid door van den Ende waargenomen in de 

 Geul: een riviertje, hetwelk niet ver beneden Alaastricht, tegen- 

 over Rekkum, in de Maas, aan haar rcgter oever uitkomt. 



De forel heeft in het algemeen de gedaante van den zalm , 

 maar haar ligchaam is meer ineengedrongen, de snuit is kor- 

 ter en meer afgerond, en ook hare kleuren zijn verschillend, 

 ofschoon zij , volgens de voorwerpen en het water waarin de 

 visch leeft, veelvuldige wijzigingen aanbieden. Gewoonlijk is de 



