DE FOREL. 131 



rug donker olijfgroen met zwarte vlekken ; deze kleur gaat 

 allengs in het groengele over, hetgeen onder de zijstreep hel- 

 derder en goudglanzig wordt, en van talrijke roode, met wit 

 omzoomde, ronde vlekjes versierd is; de buik is veelal wit. 

 De ondervinnen zijn witachtig of geel, maar de rugvin heeft 

 gewoonlijk roode vlekjes op eenen donkeren grond. Bovendien 

 bereikt zij op ver na niet de grootte van den zalm, en de 

 meesten die gevangen worden, zijn naauwelijks eenen voet lang. 

 De forel lioudt zich in heldere, stroomende beken der min 

 of ineer bergachtige streken op en gaat niet in de zee. Zij 

 wordt in dergelijke plaatsen in het grootste gedeelte van Eu- 

 ropa aangetrofien, en voor de tafel zeer gezocht. 



DE SPIERING. SAX, MO EPERI. ANUS. 



(Plaat 13, fig. 3.) 



De Spiering of Spierling, door de Duitschers Stint , 

 door de Deeuen en Eiigelsclien Smelt, door de Zweden Nors 

 genoemd, is onder de inheemsche zalmvissclien gemakkelijk te 

 herkennen aan zijn doorschijnend ligchaam, zijne geringe grootte 

 en de eigenaardige lucht die hij heeft. 



De spiering bootst door zijne gestalte in het klein, eenig- 

 zins den zalm na; maar zijn ligchaam is ranker, de kop is 

 naar evenredigheid veel grooter, de onderkaak strekt zich zeer 

 aanzienlijk voor de bovenkaak uit; de rugvin is verder naar 

 achteren geplaatst, de aarsvin is langer, de staartvin is die- 

 per gevorkt, en de schubben zijn grooter, maar zeer dun en 

 ligt onderhevig aan het uitvallen. 



De hoogtü van den romp gaat ongeveer vijf maal, delengte 

 van den kop drie en een half maal in de geheele lengte van 

 het ligchaam, zonder de staartvin. De tanden op de tong en het 

 ploegbeen zijn naar evenredigheid zeer lang. Het kieuwvlies is 



