DE SPIERING. 133 



als dit b. V. van E-otterdam naar Londen geschiedt. De be- 

 woners der kustlanden houden den spiering voor een fijn eten 

 en vinden zijne lucht hoogst aangenaam. Dieper in het land, 

 ten minste in Duitschland, wordt de spiering veelal voor een 

 vischje gehouden , hetwelk onaangenaam smaakt en eene zoo 

 walgelijke lucht van zich geeft, dat het aan dien stank den 

 naam van stint te danken heeft. 



De spieringen van verschillenden leeftijd houden zich groo- 

 tendeels in afzonderlijke scholen op. Voegt men hierbij het 

 verschijnsel, hetgeen overigens bij onze karpervisschen en bij 

 de visschen in het algemeen plaats heeft, te weten, dat men 

 in den rijtijd zeer vele, ja zelfs meer kleine dan groote voor- 

 werpen met ontwikkelde kuit aantreft, en dat de jongere 

 voorwerpen meestal vroeger in het jaargetijde kuit schieten 

 dan de oude, dan blijkt het ten duidelijkste, hoe sommigen op het 

 denkbeeld zijn gekomen, dat er twee soorten van spieringen 

 bestaan. Reeds Bi.och gaf aan de groote spieringen eenen 

 tweeden bijnaam, te weten, dien van marinus. Bij de nieuwe 

 schrijvers vormt de spiering het geslacht Osmerus. 



DE VLAGZALMEN. THYMALLUS. 



De soorten van dit geslacht zijn voornamelijk gekenschetst 

 door eene lange en zeer hooge rugvin , eenen kleinen vierkanten 

 mond , met zeer kleine tanden , en eene ongewapende tong. De 

 gewone soort is 



DE VT.AGZALM. THYMALLUS VULGARIS. 



De Vlagzalm, door Linné Salmo thymallus genoemd, 

 werd het eerst door van den Ende als Nederlandsche visch 

 vermeld, vermits hij doorhem, met de forel, in het riviertje 



10 



