134 DK VISSCHEN. 



de Geul, even beneden Maastricht, werd waargenomen. De 

 Selys Longchamps vermeldt, dat hij, ofschoon zeldzaam, in 

 de Maas en in de beken der omstreken van Ciney voor- 

 komt, maar daarentegen menigvuldig is in verscheidene kleine 

 rivieren van het Ardenner-woud. Hij wordt buitendien in som- 

 mige streken van Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk, Pruis- 

 sen, het noordelijke Scandinavië en het noordelijke Engeland, 

 maar niet in Schotland en Ierland aangetroffen. 



De vlagzalm bereikt eene lengte van een tot twee voet. Hij 

 heeft in het algemeen de gestalte van den zalm, maar zijn 

 kop is kleiner, de schubben zijn grooter, en hij wijkt geheel 

 daarvan af door de boven opgenoemde geslachts-kenmerken. 

 De mond is klein. De tanden zijn klein, aan de kaken en 

 beenderen van het gehemelte op eene rij geplaatst, en er zijn ook 

 eenige tanden aan het ploegbeen aanwezig, maar de tong is 

 ongewapend. Het kieuwvlies wordt door 9 tot 10 stralen on- 

 dersteund. De rugvin is even hoog als het ligchaam : zij begint 

 tegenover de helft der borstvinnen, strekt zich naar achteren 

 een weinig verder uit dan de buikvinnen , en heeft omstreeks 

 20 tot 23 stralen. Er zijn er 11 in de buikvinnen en 13 in 

 de aarsvin. De schubben van de zijstreep zijn ongeveer ten ge- 

 tale van 90. 



De bovendeden zijn geelachtig grijsbruin, hetgeen onderde 

 zijstreep in het zilvergrijs overgaat. De vinnen hebben de kleur 

 der bovendeden. De zijden van het ligchaam zijn met zwart 

 gestipt, en de vliezen der rugvin hebben vierkante, donkere 

 vlekken. 



De vlagzalm gaat niet in de zee. Hij voedt zich met water- 

 insekten en hunne maskers, met vischkuit en vischbroed. De 

 rijtijd heeft in April en Mei plaats, en het wijfie schiet haar 

 kuit, op den met grind of zand bedekten grond der rivieren. 

 Deze visch wordt voor buitengewoon lekker gehouden. 



