DE HOUTING. 135 



DE HOUTINGEN. COKEGONUS. 



Het geslacht der Houtingen is voornamelijk gekenschetst 

 door eenen kleinen, geheel ongevvapenden, of slechts van bui- 

 tengewoon kleine, aan het afslijten en uitvallen onderhevige 

 tanden, voorzienen mond. 



Tot de Nederlandsche Fauna behoort slechts ééne soort van 

 dit geslacht : 



DE HOUTIXG, COllEGONUS OXYRHYNCHIIS. 



(Plaat 13, fig. 2.) 



Men kan den H o u t i n g onmiddelijk herkennen aan zijnen 

 kegelvormigen , neusachtig verlengden snuit, onder welken de 

 kleine, meestal ongewapende mondopening verborgen is. 



De houting, die door Linné onder twee namen , te weten die 

 van Salmo oxyrkynchus en Salmo lavaretits beschreven werd , 

 en bij verscheidene Nederlandsche schrijvers den naam van 

 Adelvisch draagt, heeft een langwerpig, zijdelings tamelijk 

 zaraengedrukt ligchaam, hetgeen vóór de rugvin zijne grootste 

 hoogte bereikt, die echter slechts een vijfde zijner lengte, de 

 staartvin niet medegerekend, bedraagt. De kop neemt slechts 

 een vierde dezer lengte in. De snuit loopt tamelijk puntig toe, 

 en is van voren met eene zachte huid bedekt, die eene ke- 

 gelvormige, neusachtige punt vormt, en aanzienlijk voor de on- 

 derkaak uitsteekt, vooral in den rijtijd wanneer zij sterker ontwik- 

 keld is dan gewoonlijk. De kleine mondopening ligt onder deze 

 punt. De tandjes, waarvan men eene rij aan het tusschenkaak- 

 been waarneemt en waarmede de tong overdekt is , slijten veelal 

 af of vallen uit, weshalve de mond van dezen visch ge- 

 woonlijk geheel van tanden ontbloot is. Er zijn 9 tot 10 



10^ 



