14S DE VISSCHEN. 



Men zegt, dat ook de Pelser, Clnpea pilchardus, die de 

 helft grooter is dan de sprot, en grootere schubben, maar in 

 het geheel geene tanden heeft, aan onze kust aangetrofi'en wordt. 

 Mij is deze soort nog niet onder het gezigt gekomen. Bovendien 

 behoort zij te huis aan de Engelsche en Pransche kust van de 

 andere zijde van het Kanaal, en wordt zij aan deze zijde, vol- 

 gens de Engelsche schrijvers, slechts zeldzaam en in klein 

 aantal waargenomen. Behalve de aanzienlijkere grootte is deze 

 Pelser, volgens Valenciennes, overigens niet verscheiden van 

 de Sar dijn, Clupea sardina , van welke, ofschoon zij slechts 

 aan de zuidkust van Prankrijk bekend is, van den Ende een 

 voorwerp uit het IJ bij Sparendam meent verkregen te hebben. 

 Laatstgenoemde soort is het vischje, dat even als de Ans- 

 jovis in zout en olie, onder den naam van Sardijn, in den 

 handel gebragt wordt. 



DE E T- F T. C I- IJ P E A A L O S A. 



(Plaat 14, fig. 3.) 



De Elft is de grootste van onze inheemsche haringsoorten 

 en niet slechts hieraan ligtelijk te herkennen , maar ook 

 aan een of meer zwarte, aan de zijden van zijn ligchaam ge- 

 plaatste vlekken. Hij heeft in het algemeen de gestalte van den 

 haring, maar zijn ligchaam is hooger, de rugvin en de buik- 

 vinnen zijn verder naar voren geplaatst, de schubben zijn klei- 

 ner, de aarsvin is een weinig langer, het middenkaaksbeen 

 heeft van voren eene tamelijk diepe, maar eenvoudige insnede, 

 en de buik is van zaagtandachtige insneden voorzien. 



De rugvin heeft 18, de aarsvin 19 stralen. Er zijn slechts 

 in de kaken tandjes aanwezig, en deze vallen ligtelijk en 

 met den toenemenden leeftijd zelfs geregeld uit, zoodat de oude 



