150 DE VISSCHEN. 



einde van Junij en in het begin van Julij geschoten , waarna 

 de oude visch in zee terugkeert. De jongen zijn in het najaar 

 omstreeks eeneii vierden, in het voorjaar eenen halven voet 

 lang. De elft wordt voornamelijk gerookt verzonden en gegeten. 



DE ANSJOVIS. ENGRAULIS. 



De soorten van dit geslacht zijn voornamelijk gekenschetst 

 door haren, als in eene kegelvormige punt uitloopenden neus, 

 die ver voor de korte onderkaak uitsteekt, eenen ver tot achter 

 de oogen gespletenen mond, en een van 12 tot 13 kleine 

 stralen ondersteund kieuwvlies. Onze noordsche soort is 



DE ANSJOVIS. ENGRAUT-IS ENCRASICHOT, US. 



(Plaat 14, fig. 4.) 



De Ansjovis is een vischje van een derden tot een halven 

 voet lengte. De hoogte van den romp bedraagt ongeveer een 

 vijfde, de lengte van den kop, een vierde van de geheele 

 lengte van het ligchaam zonder de staartvin. De snuit is kort 

 en heeft de gedaante eener regte, konische punt. De onderkaak 

 steekt slechts weinig over den wortel van den snuit uit. 

 Beide kaken zijn met zeer fijne tandjes gewapend, en men 

 merkt er ook aan de tong en de gehemelte-beenderen op. De 

 schubben zijn middelmatig, buitengewoon dun en zeer aan 

 het uitvallen onderhevig. De rugvin heeft 16, de aarsvin 17 

 stralen, en men merkt er aan de kleine buikvinnen, die onder 

 het begin der rugvin zitten, 7 op. De bovendeelen van den 

 visch zijn blaauw in het groenachtige spelend. De overige deelen 

 zilverachtig wit, de vinnen doorschijnend en witachtig. 



De ansjovis wordt aan alle kuststreken van het zuidelijke 



