DE NAALDVISSCHEN. 177 



■ 



kennelijk aan eenen omgekrulden grijpstaart en die de Middel- 

 landsche zee bewoont, werd zelfs aan de zuidkust van Enge- 

 land aangetrofl'en, maar schijnt niet verder oostelijk door te 

 dringen. De tweede vorm is die der Zeenaalden, die bij ons 

 door verscheidene soorten vertegenwoordigd is. 



DE ZEENAALDEN. SYNGNATHUS. 



De Zeenaalden, door onze visschers ook Windsteur 

 genoemd, zijn gekenschetst door eenen langen steelvormigeu 

 romp, eenen nog langeren, zeer puntig uitloopenden staart; 

 het gebrek aan buikvinnen , en somtijds ook aan borstvinnen , 

 de aarsvin en staartvin ; en door eene gedeeltelijk of geheel 

 op den staart geplaatste rugvin. De kleine, aan het einde van 

 den buisvormigen snuit gelegene mond is naar boven gerigt. 

 Men treft deze visschen in de meeste zeeën aan. Aan onze 

 kust zijn mij slechts drie soorten bekend geworden, die tot 

 de twee volgende onderafdeelingen behooreu. 



A. Soorten met horstvinnen, ee?ie volkom,ene staartvin, eene 

 zeer fcleine aarsvin. Haar romp is zevenkantig, de staart 

 in den beginne zeskantig en vervolgens vierkantig. Bij 

 de mannetjes ontwaart men aan de ondervlakte van 

 den staart, aan weerszijde, een huidzoom , die tegen elkaar 

 geplooid, eene soort van tasch vormt, waarin de eijeren 

 opgenomen worden. 



DE GROOT E ZEENAAT. D. SYNGNATHUS ACUS. 



(Plaat 17, fig. 1.) 



De Groote Zee naald bereikt eene lengte van een tot 

 anderhalven voet, en haar romp is alsdan zoo dik als een 



