182 DE VISSCIIKN. 



hoorende, de Tetraodon Pennantü, werden verscheidene voor- 

 werpen aan de kust van Cornwallis waargenomen. 



De derde en laatste vorm bevat die der Maa n v iss chen , 

 en tot deze belioort de soort, welke men somtijds aan onze kust 

 vangt. Het is 



DE MAANVISCH. ORÏHAGORISCUS MOT-A. 



(Plaat 17, fig. 4.) 



De Maanvisch is een, door zijne eigenaardige gestalte 

 en grootte, zeer in het oog vallende visch. 



Zijn ligchaam heeft van ter zijde gezien de gedaante van 

 eene eironde schijf, wier achtereinde, tusschen de ver naar achteren 

 geplaatste rug- en aarsviu, door de staartvin omzoomd wordt. 

 De stralen van deze vin, slechts 13 in getal, zijn zeer ondui- 

 delijk en onder de huid verborgen, weshalve de vin zich een- 

 voudig voordoet als een dikke zoom. De rug- en aarsvin zijn 

 veel hooger dan lang; zij hebben de gedaante van eenen pun- 

 tigen driehoek, en zijn ieder slechts door 15 stralen onder- 

 steund. De borstvinnen zijn klein. Even als bij de Egelvisschen, 

 vormt elke kaak van voren slechts eene tand , maar deze wordt 

 niet door maaltandknobbels gevolgd. De huid is, in plaats van 

 met pennen of stekels, waardoor de egelvisschen en stekelbuiken 

 gekenschetst zijri , slechts met kleine, harde en scherpe ligchaamp- 

 jes bezet, welke haar ruw voor het gevoel maken. Deze en de 

 overige soorten van maanvisschen onderscheiden zich ook boven- 

 dien van de egelvisschen en stekelbuiken, daardoor dat zij 

 geene zwemblaas hebben, dat hunne maag klein is, en dat zij 

 hun ligchaam niet kunnen opblazen. 



De kleur van onzen maanvisch is een blaauwachtig grijs, 

 hetwelk np de ondei-deelen in het witte overgaat. Zijn vleesch 

 wordt niet gegeten. Hij bereikt eene lengte van ruim vier voet, 

 en weegt alsdan omstreeks drie honderd pond. 



