DE DOOKNHAAI. 193 



Acanthias vulgaris genoemd, is dadelijk onder alle inheemsche 

 soorten van haaijen te herkennen aan den stekel, waarvan de 

 rugvinnen van voren voorzien zijn, en aan het gebrek eener 

 aarsvin. Zijne gestalte wijkt in het algemeen weinig af van die 

 van den ruwen- en toon-haai, maar hij is ranker en destaart- 

 vin loopt puntiger uit. De luchtgaten zijn grooter en hooger 

 geplaatst, dan bij de voorgaande soorten. De kaken zijn met 

 verscheidene rijen van tanden gewapend, die horizontale, buiten- 

 waarts gerigte punten en snijdende kanten hebben. De kieuw- 

 openingen zijn niet groot en worden naar voren kleiner. De 

 onderdeelen van dezen visch zijn wit, de bovendeelen roodachtig 

 grijsbruin, en met lichte vlekjes, die echter met den leeftijd 

 onduidelijk worden, en gedeeltelijk of zelfs geheel verdwijnen. 

 De Doornhaai behoort onder de kleine soorten , vermits hij 

 veelal niet meer dan twee voet lengte bereikt. Hij bewoont de 

 zeeën om Europa, wordt ook somtijds in de Oostzee aange- 

 troffen, en komt ook aan de kusten van Japan voor. Hij is 

 de gemeenste haai in de Noordzee; leeft gezellig, wordt, door 

 stormen, somtijds bij duizenden, aan onze kusten geworpen, 

 en is door de visschers, voornamelijk bij de haringvisscherij , 

 zeer ongaarne gezien, daar hij de netten met zijne stekels ver- 

 scheurt. Dit wapen gebruikt hij ook tegen zijne vijanden, welke 

 hij daarmede verwondt door het ligchaam te krommen, als 

 het ware, gelijk een boog te spannen en het vervolgens plot- 

 selings uit te strekken, terwijl de visch zelf vooruitschiet. 



DE HONDSHAAIJEN. SCYLLIUM. 



üe H o n d s h a a ij e n onderscheiden zich van de overige haaijen 

 door hunne, achter de buikvinnen geplaatste eerste rugvin, door 

 hunnen dikken en afgeronden snuit, en dat zij eijeren leggen, 

 even als de roggen , en niet de jongen levendig ter wereld bren- 

 gen, gelijk de overige haaijen. Het binnenooglid ontbreekt. 



