194 DR VISSCHKN. 



Zij hebben luchtgaten; hunne neusgaten zijn van kleppen voor- 

 zien; hunne tanden zijn niet groot en op verscheidene rijen 

 geplaatst, en hun ligchaam is veelal zeer in het oog vallend 

 gevlekt en gestreept. De hiertoe behoorende soorten bereiken 

 geene aanzienlijke, veelal 2 tot 3 voet, lengte. Wij hebben er 

 in onze zee slechts eene. Dit is 



DE HONDSHAAI. S C Y 7- T. X U M C A N I C U I, A. 



(Plaat 18, fig. 4.) 



De Hondshaai, door Linné Sq^iiahis canicula genoemd, 

 draagt aan onze kust gewoonlijk den naam van As sch el h aai , 

 ook haschhaai of aschhaai, ofschoon onze strandbewoners 

 daarmede in het algemeen alle gevlekte haaijen bestempelen, 

 lli] is, behalve door de voornoemde kenteekenen, gemakkelijk 

 van de overige inheemsche haaijen te onderscheiden door zijne 

 kleuren en hare verdeeling; door zijne groote, afgeronde borst- 

 vinnen, en dat de vinnen in het algemeen aan haren bui- 

 tenrand in plaats van uitgehold, regt of een weinig afgerond 

 zijn. De staartvin is aan haar einde als regt afgesneden. De 

 tweede rugvin is meer naar achteren geplaatst dan de aarsvin, 

 en de eerste rugvin , die de tweede slechts weinig aan grootte 

 overtreft , begint tegenover het einde der buikvinnen. De snuit 

 is eenigzins afgeplat en stomp kegelvormig. De tanden der 

 bovenkaak hebben aan weêrzijde eene, die der onderkaak twee 

 punten. De huid is met scherpe, met de punt naar achteren 

 gerigte korreltjes bedekt. De kop, romp, staart, gelijk ook 

 de borst- en buikvinnen zijn op de onderzijde wit; de overige 

 deelen van den visch zijn licht roodachtig, met donkere rood- 

 achtige vlekjes bezaaid. 



De hondshaai bereikt eene lengte van twee tot twee en een 

 halven voet. Hij bewoont de zeeën om Europa, schijnt echter 



