ÜE HONDSHAAI. 195 



niet tot in de Oostzee door te dringen. Hij behoort aan onze 

 kust tot de gewone soorten, komt echter niet in groot getal 

 voor. Zijn voedsel bestaat in kleine visschen en kreeftdieren. 

 üe eijeren zijn in eene zwarte, hoornachtige schaal gesloten, 

 die de gedaante van een zeer langwerpigen vierhoek heeft, 

 wiens hoeken in zeer lange, gekronkelde draden uitloopen. 



Gronoviüs geeft ook Scyllmm catulus op, als somtijds aan 

 onze kust voorkomende. Ik heb er dezen visch, die grootere, 

 zwartere vlekken, maar overigens de grootste overeenkomst 

 met onzen hondshaai heeft , niet aangetrofien. 



DE ZEEENGELS. SQÜATINA. 



De Zee engels zijn op eene zeer in het oog vallende wüjze 

 gekenschetst door hunnen afgeplatten romp, hunnen buitengewoon 

 breeden platten, van voren als afgehakten kop; hunne zeer groote 

 zijwaarts gerigte borst- en buikvinnen, en hun wijden, aan het 

 einde van den kop liggendeu muil. De eenige van dit geslacht 

 bekende soort is 



DE ZEEëNGET.. SQÜATINA ANGELUS. 



(Plaat 19, fig. 1.) 



De Z e e ë n g e 1 , ook Squatina vnlgarls en door Linné Squalus 

 squatina genoemd , draagt aan onze kust veelal ook den naam 

 van sch 00 r h aai. 



Deze zonderlinge visch bereikt gewoonlijk twee tot drie voet 

 lengte, ofschoon men er somtijds aantreft, die het dubbele van 

 deze grootte hebben. Zijn afgeronde staart is, langs de boven- 

 lijn,van twee kleine rugvinnen, en aan het einde van de, door 

 eene llaauwe insnede, in twee lappen verdeelde staartvin voor- 



