DE ROG. 199 



buitengewoon groote doornen, die op eenen breeden voet zit- 

 ten, bedekt is. De mannetjes hebben puntige, de wijfjes platte 

 tanden. De onderdeden van den visch zijn witachtig; de boven- 

 deelen olijfgroen, hetwelk op den rand der schijf allengs 

 in het bruine overgaat, en dan eens door bruine met wit, 

 dan eens door lichte met bruin omzoomde vlekken afgebroken 

 wordt, onder welke men dikwijls, op de borst vinnen digt 

 achter het achterhoofd, eenige grootere ontwaart. 



Deze soort bereikt gewoonlijk, den staart medegerekend, 

 ruim atiderhalveii voet lengte en de schijf heeft alsdan meer 

 dan een voet breedte. Zij bewoont de zeeën om Europa, komt 

 echter niet in de Oostzee voor ; aan onze kust is zij zeer alge- 

 meen. Zij wordt veel gedroogd, maar ook versch gegeten, is 

 echter weinig geacht; zij is het best in de laatste maanden van 

 het jaar. Onze visschers koken uit de lever traan, die zij als 

 larapolie gebruiken. Het wijfje legt hare eijeren in den zomer 

 op zandbanken. De rog voedt zich met allerlei andere visschen , 

 voornamelijk platvisschen, schelpdieren en kreeftdieren. 



DE Gl-ADDE "ROG. RAJA ASTERIAS. 



(Plaat 20, tig. 2.) 



Deze soort, ook Raja maeulata genoemd, heeft veel overeen- 

 komst met de gewone rog; maar de huid harer onderdeelen 

 is geheel glad, en ook die der bovendeden is, behalve de 

 groote doornen van den staart, van de ruglijn, en verscheidene 

 rijen van kleinere doornen langs den voorrand der schijf, na- 

 genoeg geheel glad; de tanden zijn bij beide seksen puntig, 

 en de bovenzijde is geel- of roodachtig grijsbruin, met vele 

 kleine, ronde, donkere vlekken. 



De gladde rog bewoont dezelfde zeeën als de gewone rog, 

 schijnt echter oostelijk niet tot aan de kusten van Scandinavië 



]4-^ 



