204 DE VISSCHEN. 



DE ZEEPRIK. PETROMYZON MARINUS. 



(Plaat 21, fig. 2 en 3.) 



De Zeeprik, die ook zee-lamprei of eenvoudig lam- 

 prei en bonte negenoog genoemd wordt, is de grootste 

 van onze beide inheem?che soorten en voornamelijk te herken- 

 nen aan haar met donkere vlekken gemarmerd ligchaam, eenen 

 grooten van twee konische spitsen voorzienen tand, aan het 

 voorgedeelte van den binnenrand der keelopening, en hare ver 

 naar voren geplaatste eerste rugvin. 



De zeeprik bereikt gewoonlijk ruim tM'ee voet lengte, en 

 haar ligchaam is alsdan omstreeks een zesde voet dik; in Noor- 

 wegen heeft men intusschen ook veel grootere voorwerpen, en wel 

 van de dikte van eenen arm aangetroffen. Het ligchaam is nagenoeg 

 rolvormig, maar naar achteren allengs meer en meer zijdelings 

 zamengedrukt. De eerste rugvin begint tegenover de laatste 

 kieuwgaten. De aars ligt onder het laatste vierde gedeelte der 

 geheele lengte van het ligchaam. De onderdeelen van dezen 

 visch zijn witachtig; de overige deelen olijf bruin en geheel met 

 bruine of zwartachtige vlekken gemarmerd. 



De zee-prik bewoont de Noordzee en komt ook in de zui- 

 delijke gedeelten der Oostzee, zwemt echter de rivieren op, 

 om haren kuit te schieten. Zij is niet zeldzaam langs onze 

 kust, en komt in April en Mei in de rivieren, waar zij den 

 Rijn tot bij de grenzen van Zwitserland opgaat. In dezen 

 tijd is bij de wijfjes de geheele buikholte met kuit aangevuld, 

 en deze visch wordt alsdan in vele streken voor eene buitengewone 

 lekkernij gehouden en, als paling gebraden of gemarineerd, ter 

 verzending toebereid. Zij zuigt zich aan andere visschen, aan 

 de buikzijde vast en zuigt hun het bloed af. Zij doet dit ook. 



