DE PUIK. 205 



om rustig op eene plaats te blijven, aan steenen, hout of 

 andere harde voorwerpen. 



DE PRIK. PEÏROMYZON FLUVIATIMS. 



(Plaat 21, fig. 4 en 5.) 



De Prik, ook negenoog en lamprei genoemd, heeft 

 in het algemeen zeer veel overeenkomst met de zeeprik; maar 

 zij is veel kleiner, ranker van gestalte; het voorgedeelte van 

 het ligchaam is naar evenredigheid veel langer, en de eerste 

 rugvin begint derhalve veel verder naar achteren; zij heeft 

 van voren aan den binnenrand der zuiglippen twee groote drie- 

 hoekige op aanzienlijken afstand van elkaar verwijderde tanden, 

 en zij is zilverachtig wit van kleur, met olijfgroene of groen- 

 achtig blaauwe bovendeden. 



De prik bereikt ruim een voet lengte, en haar ligchaam 

 is alsdan ongeveer zoo dik als een vinger. Zij bewoont de 

 rivieren en andere zoete wateren van het gematigde Europa, 

 komt ook in onze rivieren menigvuldig voor, en verdwaalt van 

 hier ook in andere daarmede gemeenschap hebbende wateren , of 

 zelfs tot in de zee. De regelmatige vangst dezer visschen 

 wordt op onze rivieren, bij Arnhem, Nijmegen en Tiel, met 

 korven uitgeoefend, en heeft, voor zoo ver het de stand van 

 het water gedoogt, plaats van Ociober tot Maart. De gevan- 

 gen prikken worden nagenoeg uitsluitend gebezigd tot aas 

 voor de kabeljaauw-visscherij , en tot dat einde levend van Vlaar- 

 dingen verzonden, velen worden ook uit Engeland naar Neder- 

 land overgebragt. Men verzendt ze ook wel eens naar Duitsch- 

 land, waar zij als eene lekkernij gezocht zijn; hier te lande 

 daarentegen worden zij weinig of niet gegeten , maar somtijds 

 gemarineerd. Zij schieten hare kuit van half April tot half Mei. 



Eene andere Europesche, in het noordelijk Duitschland ge- 



