zeer scliuinschcn, Lijkans loodlijuigcn stand dor beksplcet. Hierdoor zoowel als door haren 

 korten snuit nadert zij tol het geshicht Larimus, docli zij heeft eene rei grootere tanden 

 iu de bovenkaak en is niet van het geslacht Corvina af te zonderen. 



Van I'ristipoma leerde ik insgelijks slechts één nieuwe soort kennen. Naar ecnige overeen- 

 komst in liabitus met de korte soorten van ïherapon noem ik haar Pristipoma tlierapon. 

 Zij heeft groote verwantschap met Pristipoma caripa CV.^ doel» mist de breede rugbanden 

 of vlekken, heeft .spitseren snuit, langere rug- en aarsvindoornen, één straal minder in de 

 horstvin en minder schubben op ecne overlangsche rei. 



Omtrent de identiteit der hieronder beschrevene Pristipoma argyrcum en Pristipoma guo- 

 raca met de even zoo genoemde soorten in de groote Histoire naturelle des Poissons ben ik 

 niet in zekerheid. Mijne Pristipoma argyreum heeft in habitus veel van Pristipoma caripa 

 CV., doch raist de rugvinvlek en rugbanden. Bij mijne specimina ontbreken ook de zwar- 

 te punten tusschen de stralen der tweede rugvin , door Cuvier Valenciennes beschreven. 



Naar de afbeelding te oordeclen, is Russell's Paikceli dezelfde soort als de hieronder als 

 zoodanig beschrevene. Slechts zijn mijne specimina wat hoogcr, hebben een eenigzins stom- 

 per profiel en dikkere rugdoornen. Rupsell geeft ook het aantal vinstralen eenigzins ver- 

 schillend op, doch zulks kan aan eene onnaauwkeurige telling zijn toe te schrijven. Wei- 

 ligt ook is Pristipoma Dussumicri CV. dezelfde soort als Pristipoma paikeeli. 



Boven heb ik reeds gezegd, dat enkele .soorlcn A'an Diagrarama door Cuvier Valenciennes 

 beschreven, behooren te vervallen. Zoo zijn Diagramma plcclorhynchos CV. en Diagramma 

 pardalis K. v. II. slechts leeftijdsverscheidenheden van dezelfde soort. De onregelmatige zwar- 

 te banden, welke de jeugdige individu's bedekken, verdwijnen allengskens, naarmate zij 

 ouder worden. Bij de volwassen individu's zijn die banden geheel verdwenen, doch het 

 ligchaam is dan geheel bedekt met ronde zwarte of blaauwachtig zwarte vlekken. Diagram- 

 ma plectorhynchus vertegenwoordigt de jongere, Diagrarama pardalis de oudere individu's. 



Eene dergelijke verandering in de kleuvteekening der individu's van verschillenden leeftijd 

 heeft plaats met Diagramma punctatum Ehr. Bij de jonge individu's dezer soort is 

 het ligchaam gcteekend met eenige overlangsche roode of roodbruine banden. Bij eenigzins 

 oudere specimina zijn deze banden reeds veranderd in op overlangsche reijen geplaatste 

 grootere en kleinere roodachtige vlekken. Alle sporen van bandteekening zijn reeds verdwe- 

 nen bij individu's van 200"' lengte, zijnde hun ligchaam geheel bedekt met roodachtfg 

 geele ronde vlekjes. Hebben zij eene lengte van meer dan 300'" bereikt, dan verdwijnen 

 ook deze vlekjes allengskens, totdat het ligchaam eindelijk geheel effen grijs is. Ik heb de 

 overtuiging, dat Diagramma piclum CV., Diagramma balleatum K. v.H. CV., Diagramma 

 punctatum Ehr. CV. en Diagramma cinerascens CV. slechts eene enkele soort uitmaken, 

 waarvan de eerste de jongste, de laatste de oudste specimina vertegenwoordigt. 



Mijne Diagramma Sebae is bepaaldelijk de soort, afgebeeld op plaat 27, fig. 17 van het 

 3e deel van Seba's Thesaurus. Cuvier Vai.ehcieis?.es rekenen die afbeelding tot hunne Dia- 

 gramma poecilopterum. Diagramma Sebae heeft echter tot getallen D. 13/19. P. 2/16 vel 

 2/17. A. 3/'y, terwijl die getallen bij Diagramma poecilopterum zijn S D. 9/^3. P. IS. A. 3/3 

 en deze species zwartachtige buik- en aarsvinncn hezit. Ik kan daarom Diagrarama Sebae 

 niet als dezelfde soort als Diagramma poecilopterum beschouwen. De afbeelding en beschrij- 



