jcS; terwijl het bij de jougere individu's glad is. Deze omstandigheid is reden fjenocg om 

 van Caesio pinjalo geen nieuw genus te vormen^ waarom ik. Pinjalo typus (Bijdragen tot 

 de geneeskundige topographie van Batavia) lot het geslacht Caesio heb teruggebragt. Caesio 

 pinjalo is overigens nog merkwaardig door de zeer geringe verlengbaarheid van den bek. 

 Aangezien echter deze verlengbaarheid bij mijne 4 soorten aanmerkelijk verschilt, zijnde zij 

 het aanraerkelijkste bij Caesio chrysozona K. v. II. , geringer bij Caesio coerulaureus Lacép. en 

 nog geringer bij Caesio erythrogaster K. v. II. blijk^ daaruit, dat daarin geen geslachtsken- 

 merk te zoeken is. 



In ecne kleine verhandeling getiteld «A contribution to the knowledge of the Ichlliy logi- 

 cal fauna of Celebes" welke uiterst incorrect le Singapore in 1Ö48 in bet Journal of the Indian 

 Archipelago and Eastern Asia is opgenomen, beschreef ik als een nieuw geslacht eene kleine 

 soort van Maenoïden van Makasser onder den naam van Diptenjgonotus , terwijl ik de soort 

 noemde üipterygonotus leucograramicus. In schreef deze verhandeling te Soerabaija in Julij 

 1848 en buiten het bereik van eene ecnigzins volledige Ichlbyologische literatuur. Na mijne 

 terugkomst te Batavia in 1849 zag ik mij in de gelegenheid gesteld te raadplegen het werk 

 van J. RiciiARDSOiv en J. E. Gbat getiteld «the Zoology of the voyage of H. M. S. Euebus and 

 Terror during the years 1839 to 1843;, en vond in aflev. VU daarvan, in liet licht ver- 

 schenen in 1843, eene beschrijving en afbeelding van Emmelichthys nitidus Richard.s. , een 

 in West Australië levende visch, die blijkbaar behoort tot mijn genus Dipterygonolus. De 

 prioriteit der ontdekking van dit geslacht komt alzoo toe aan Dr. RicnARnsoiV, waarom de 

 door mij voorgestelde naam zal behoorcn te vervallen, alhoewel hij het voornaamste ge- 

 slachlskarakter uitdrukt en daardoor de voorkeur schijnt te verdienen boven den door den 

 ontdekker voorgesteldcn naam. Ik heb daarom mijnen Dipterygonotus leucogrammicus her- 

 doopt in Emmelichthys leucogrammicus. lutusschen zijn de geslachtskenmerken van Emmelich- 

 thys door den heer Richardson niet alle gelukkig gekozen en is door hem te veel gewigt 

 gehecht aan ondergeschikte karakters, die slechts dienen kunnen ter onderscheiding der 

 soort. Ik heb daarom eene nieuwe diagnose van het geslacht ontworpen. Mijne soort is dui- 

 delijk te onderkennen van Emmelichthys nitidus Richards, en schijnt ook veel kleiner te 

 blijven, daar het grootste mijner S exemplaren nog geen decimeter lang is. 



Mijne vier j-oorten van Gerres zijn door duidelijke kenmerken van elkander te onderschei- 

 den. Slechts een derzelve is nieuw voor de weienschap. Daar zij zich voornamelijk door 

 hare kortheid van de bekende soorten onderscheidt heb ik haar Gerres abbreviatus ge- 

 noemd. Peiitaprion is een nieuw geslacht, zeer na verwant aan Gerres, waarmede het in 

 habitus, verlengbaarheid van den bek enz. overeenkomt, doch zich van de bekende gene- 

 ra der Maënoiden zeer duidelijk onderscheidende door S aarsvindoornen, welk kenmerk mij 

 gewigtig genoeg voorkomt om Pentaprion van Gerres te scheiden. De naam Pentaprion stel 

 ik voor om gezegd karakter in den geslachtsnaam uit te drukken, terwijl ik mijne eenige 

 species Pentaprion gerreoides heb genoemd, wegens hare overeenkomst in habitus met de 

 soorten van Gerres. Ik bezit 7 specimina, waarvan het grootste nog geen decimeter lang is. 



