IJ 



splitsing onvermijdelijk gemaakt, en indien er thans nog schrijvers zijn, welke oor- 

 deelen, dat aan de Artedische geslachten Cobitis en Cyprinus hoogstens slechts enkele 

 andere kunnen worden toegevoegd , laat zich zoodanig oordeel slechts verklaren door 

 een weinig doordringend onderzoek of eene beperkte kennis der soorten. 



De Artedische geslachten Cobitis en Cyprinus hebben in den tegenwoordigen tijd 

 eene hoogere beteekenis en bchooren gewaardeerd te worden als subfamiliën. 

 Als subfamilie kan daarbij gevoegd worden die der Homalopleraeformes. 

 In zoover de rangschikking der Cyprinoïden slechts deze subfamilièn betreft, biedt „ 

 zij geene zwarigheden aan. 



De Cobitiformes zijn van de gewone Cypriniformes altijd gemakkelijk te onder- 

 kennen aan hare onderkaaksvoeldraden en enge vertikale kieuwspleet, uiterst kleine 

 in de huid gezonkene schubjes en de volstrekte afwezigheid van pseudobranchiën 

 en zoo het al moeijelijk wordt, ze naar die kenmerken van sommige Horaalopte- 

 raeformes te onderscheiden , beslist het niet neergedrukt zijn van kop en ligchaam 

 en het niet vlak breede van den buik, dat zij geene llomalopteraeformes zijn. 



Ook nog de splitsing der Cobitiformes in geslachten is op vaste grondslagen te 

 bewerkstelligen, zooals in het hoofdstuk over deze subfamilie nader zal blijken. 



De Homalopteracformes zijn gemakkelijk te herkennen aan den zeer platten kop 

 en buik, de aan de buiklijn ingeplante horizontale min of meer schijfvormige en 

 meerdere onverdeelde stralen bezittende borstvinnen , de kleine vertikale kieuwspleet 

 en de kleine onderstaande centrale mondopening. 



De moeijelijkheid in de onderverdeeling der Cypriniformes begint ook eerst na 

 men eenige hoofdgroepen uit ze gevormd heeft. 



Ileckel heeft een gewigtig kenmerk gevonden in den bouw der kaken en li; 

 en met eene geringe wijziging in de definitie is zijne verdeeling der Cypriaiformes 

 in Temnoehilae en Pachychilae eene zeer gelukkige te noemen. 



Die afdeelingen vallen bijkans geheel zaaien met die, welke ik heb voorgesteld 

 onder den namen Phalakrosnathinen en Cheiloiniathinen. 



Ik heb met die namen willen uitdrukken, dat bij de eene afdeeling de onder- 

 kaak, welke evenwel soms zeer dik is en niet altijd, zooals Heckel zich uitdrukt, 

 //in aciem attenuata", vrij of naakt uitpuilt, onverschillig of er eene onderlip aan- 

 wezig is of niet, terwijl bij de andere afdeeling de onderkaak steeds met de lip is 

 bekleed, welke, indien zij al eene groote ontwikkeling bereikt, zooals bij sommige 

 soorten van Labeobarbus en bij Balantiocheilos, steeds de onderkaak inhult en v 

 haar afhangt. 



O 



De geslachten Labeo Cuv en Chondrostoma Ag. hebben de typen geleverd voor 

 'wee groote groepen der Phalakrognathinen. 



Inderdaad kan men de talrijke vormen brengen tot twee groepen, gegrond op 

 de aanwezigheid of niet aanwezigheid der onderlip, groepen reeds door . 1 on- 



