420 



Tinca Rond. ; Cuv., Règn. anim.-ed. Pllp. 193; Ag., Mém. Neuch. 

 I; Heck., Fiscli. Syr. p. 38; Heck. Kner., Fisch. oestr. Mon. p. 

 75. — Zeelt. 



Corpus oblongum compvessum, squamis parvis vestitum, dorso an- 

 gulato. Maxillae labiis teretibus simplicibus inclusae, superior parum 

 protractilis. Cirri 2, supramaxillares. Rostrum convexum non ante os 

 prominens. Oculi superi membrana palpebrali non velati. Os anticum 

 rictu parvo obliquo ante oculum desinente. Maxilla inferior maxilla su- 

 periore nonbrevior, sympliysi non hamata. Maxilla superior symphysi 

 non emarginata. Pinna dorsalis post pinnas ventrales incipiens et ante 

 pinnam analem desinens, pauciradiata, basi alepidota, radio simplice 

 postico cartilagineo edentulo. Pinna analis pinna dorsali brevior, pau- 

 ciradiata. Pinna caudalis parum emarginata. Venter non cultratus. Linea 

 lateralis parum curvata. Dentés pharyngeales clavati 4 5. Vesica aërea 

 biloba. 



Aanm. Cuvier, na het geslacht Gobio te hebben voorgesteld, hetwelk hij ken- 

 merkte door zijne korte rug- en aarsvin zonder doornen en door zijne voeldraden , 

 onderscheidde liet geslacht Tinca daarvan slechts door zijne zeer kleine schubben. 

 De heer Agassiz voegde daarbij als geslachtskenmerk het plompe van het ligchaam , 

 het weinig uitgerande van de staartvin en het knodsvormige van de keelgatstanden. Hec- 

 kel bepaalde de formule dier tanden en voegde bij de diagnose nog het afge- 

 ronde van rug- en aarsvin, het achter de buikvinnen ingeplante der rugvin, het eind- 

 standige van de mondopening en het slijmige der schubben. 



Ue heer Valenciennes heeft tegen de kenmerken , door Cuvier en den heer Agassiz 

 opgesteld , meerdere bedenkingen gemaakt. Hij is van oordeel, dat de geslachten Gobio 

 Cuv. en Tinca Cuv. niet wezenlijk van elkander verschillen en dat bijgevolg een van 

 beide namen uit de rei der geslachten behoort weg te vallen. De bedenkingen van 

 den heer Valenciennes, op zich zelve beschouwd, zijn inderdaad niet zonder ge- 

 wigt , maar wanneer men in het oog houdt het verschil in habitus tusschen Tin- 

 i en de soorten van Gobio, welke, wat de vormen des ligchaams aangaat, naar 

 eene zeer afwijkende type gebouwd zijn, erlangen noodwendig anders ondergeschik- 

 te kenmerken cene hoogere waarde en kunnen die kenmerken dienen om als het 

 ware te vertalen het meer gewigtige kenmerk , gelegen in den algeineenen bouw 

 ligchaams, doch hetwelk zich in woorden niet scherp laat omschrijven. Ik 

 geloof alzoo met de meeste nieuwere ichthyologen , dat Tinca Cuv. inderdaad een 

 natuurlijk geslacht daarstelt en dat er geene reden is om het met Gobio te vereenigen. 



