432 



Het is iutussclien mijne meening, dat eene algeheele herziening noodig is van 

 soorten , na de in dezen arbeid voorgestelde zamentrekking der geslachten tot de 

 lera Abramis, Scardinius, Leuciscus, Alburnus, Aspius en Opsarius gebrast , en 

 .laarbij grondslagen te zoeken voor hunne betere bepaling. 



Leptobarbus Blkr.— Slankkarper. 



Corpus oblongo-elongatum compressum , squamis magnis vestitum , 

 dorso humili angulato. IMaxillae labiis teretibus simplicibus inclusae , 

 superior parum antrorsum protractilis. Cirri 4 rostrales et suprama- 

 xillares. lïostrum acutum depressum non ante os prominens. Os sub- 

 orbitale anterius pentagonum apice acuto sursum spectante. Os an- 

 ticum rictu obliquo vix ante oculum desinens, ore clauso formam ferri 

 equini refercnte. Maxilla inferior maxilla superiore brevior svmphvsi 

 tuberculo nullo. Sulcus postlabialis utroque latere margini maxillae 

 libero parallelus, non cum sulco lateris oppositi unitus. Apertura bran- 



ihialis sub praeoperculo desinens. Plica analis squamis majoribus ve- 

 stita nulla. Linea lateralis leviter curvata. Pinna dorsalis supra pinnas 

 ventrales incipiens et longe ante pinnam analem desinens , basi alepi- 



lota, radio simplice postico flexili toto fere cartilagineo. Pinna analis 

 pinna dorsali brevior. Dentés pharyngeales cochleariformes facie mas- 

 ticatoria marginibus pluricrenulati 2.3.5/5.3.2. 



Aanm. Ik beschouw thans als tot een eigen genus te behooren de soort, welke 

 ik reeds in het jaar 1S51 onder den naam van Barbus Hoevend beschreef. De 

 buigzame kraakbeenige achterste verdeelde rugvinstraal, de platte scherpe snuit. 

 1c schuinsche bekspleet en de gekorvene kaauwvlakteranden der keclgatstanden ver- 

 wijderen haar uit het geslacht Barbus, terwijl deze kenmerken, in verband met 

 den geheel schubloozen rugvingrond , verbieden haar te plaatsen onder een der 

 overige nabij Barbus staande geslachten. De algetneene bouw en habitus doen het 

 geslacht meer naderen tot Luciosoma en Rasbora, van welke het overigens dolc 

 door gewigtige kenmerken verschilt. De onderkaaksbeenderen , van onderen gezien, 

 vormen er te zamen een volkomen hoefijzer, latende beide takken eene langwerpig 

 ronde ruimte tusschen elkander over. Er zijn slechts 3 onverdeelde rugvinstralen 

 en niet vier, zoo als bij Barbus en verwante geslachten. 



Ik ken tot nosj toe eeene tweede soort van dit geslacht, hetwelk volgens den 

 tegenwoordigen stand onzer kennis, tot Sumatra en Borneo beperkt is. 



