den ersten Bliek als Nebenzellen imponieren, sind in Wirklichkeit 

 kurze dickwandige Epidermiszellen, welche von beiden seiten her 

 sicb über die echten Nebenzellen hinweg geschoben baben, sodass 

 diese nur noch mit einem ganz geringen Brnchteil ihrer Peripherie 

 an die aussere Atmosphere grenzen." 



Dit geldt zeker niet voor Saccharum. Ik heb reeds aangegeven, 

 dat wat men direct bij het eerste gezicht opvat als nevencel, eigen- 

 lijk de verdikte wand dier cel is, voor zoover het lumen in de diep- 

 te daaronder geschoven is; de aangrenzende epidermiscel ligt geheel 

 buiten de figuur, die men als huidmondje beschouwt. 



Om na te gaan of de nevencel werkelijk opperhuidcel en niet 

 eventueel een opgeschoven mesophylcel was, heb ik de ontwikke- 

 lingsgeschiedenis nagegaan. Na eenige ervaring kan men strookjes 

 blad van 2 c.M. lengte vinden, afkomstig van een jong blad, vlak 

 boven het vegetatiepunt van den stengel, die vrijwel de volledige 

 ontwikkeling vertoonen. 



De figuren 8 — 12 geven een overzicht van deze ontwikkeling. 



In het heel jonge weefsel treedt als eerste differentiatie een on- 

 derscheid op tusschen smallere en breedere cellen. De smalle blij- 

 ven piasmarijker (lig. 8). Bij verdere ontwikkeling blijft dit verschil 

 bestaan, wordt zelfs iets grooter, en er ontwikkelen zich onder en 

 boven de smalle cellen kleine lensvormige cellen, de toekomstige ne- 

 vencellen (fig. 9). Deze cellen zijn dochtercellen van andere epider- 

 miscellen. niet van de stomamoedercel. Dit blijkt ook zeer duidelijk 

 uit met het microtoom vervaardigde en met Delafield's haemato- 

 xylin gekleurde dwarsdoorsneden, waai- de ligging der kernen het 

 ten volle uitwijst (fig. 12). Deze huidmondjes behooren. wat hunne 

 ontwikkeling betreft, tot de tweede groep van Strasburger 1 ), waar- 

 toe ook hij reeds de grassen rekende. Bij deze groep levert de moe- 

 dercel slechts de sluitcellen. 2 ) 



Nu ziet men heel spoedig de cellen in de lengterichting rek- 

 ken, de nevencellen worden smalle halvemaanvormige kapjes, nadat 

 in de moedercel een dwarswand is ontstaan. Deze krijgt spoedig een 

 verdikte plaats in het midden (fig. 10), waarin na eenigen tijd een 

 opening optreedt door splijting van den wand. 



Het huidmondje is nu geheel gevormd: strekking en verdikking 

 der wanden geschieden langzamerhand (fig. 11): het blijkt dus, dat 



l) E. Strasbi rger. Kin Beitrag zur Entwicklungsgeschichte der Spaltöffnungen, Jahrb. f. wiss. 

 Bot.. B. :.. 1866—67. 



2> Krüger beschrijft tnzijnboek ..Das Zuckerrohr und seine Kultur" op blz. 58 deze ontwikkeling 

 vrij volledig. 



