9 



aanwezigheid van cbloroplasten in de nevencellen wel wijst op een 

 bijzondere functie dezer cellen. Wanneer de nevencellen aaneen- 

 sluiten, is de inwendige ademholte totaal opgevuld, waardoor dus de 

 gaswisseling ten zeerste bemoeilijkt, zoo niet onmogelijk wordt. De 

 verschillende vormen der nevencellen zijn te zien in de fig. 3 — 5. 

 Ten slotte de structuur der sluitcellen. 



In hoofdzaak bestaan deze uit de verwijde uiteinden, ampullen, 

 die gedeeltelijk niet, gedeeltelijk weinig verdikte wanden hebben, en 

 een middenstuk roet nauw lumen en zeer verzwaarde wanden. Zoo- 

 als reeds gezegd, zijn deze wanden bijna overal gecutiniseerd, en 

 vindt men hier en daar kiezel. 



De centrale spleet opent zich zelden zoo ver, dat deze opening- 

 werkelijk gemeten kan worden; meestal ziet men een uiterst smalle 

 spleetvormige opening van niet meer dan 1 >z breed met evenwijdi- 

 ge wanden; de verschillen tusschen bladeren, die volgens de infiltra- 

 tiemethode (zie blz. 7) verschillen in spleetwijdte zonden moeten op- 

 leveren, zijn uiterst gering, meestal niet duidelijk waarneembaar. 



Het mechanisme der grashuidmondjes is onderzocht door Schwen- 

 dener l.c. Hij geeft het hierbij gevoegde schema ter verduidelijking 

 van de wijze, waarop hij de beweging mogelijk acht. 

 Voor het riethuidmondje meen ik deze opvatting 

 te moeten verwerpen. De stukken o m en o n ont- 

 breken hier totaal, of zijn zookort.dat ze m.i. geen 

 behoorlijk opengaan veroorloven. Trouwens de fei- 

 ten wijzen het uit; een uit elkaar wijken der even- 

 wijdige wanden is nauwelijks waarneembaar. 



Volgens de theorie van Schwenuener moeten 

 de ampullen merkbaar van afmeting veranderen; 

 ook experimenteel toonde hij dit aan. Ik heb her- 

 haaldelijk getracht dit ook te constateeren bij bla- 

 v'/ in' !',wen. 01 de spleet deren, die ik sterk plasmoliseerde, maar slaagde 

 hierin niet. Aanvankelijk leek het of ik verschil- 

 len kreeg, wanneer ik met glycerine plasmolyseerde, maar dit bleek 

 later een gevolg te zijn van het doorzichtig worden der praeparaten 

 in glycerine, waardoor de celgrenzen scherper uitkwamen en men dus 

 meer nauwkeurige maten verkreeg. ') Bij plasmolyse met andere 

 stoffen nam ik geen 'verschil waar. 



Ik heb verder getracht verschillen waar te nemen bij wel en 

 niet geplasmolyseerde bladstukjes, ook speciaal met het oog op het 



Schema verklaring van 

 de beweging van ecu 

 grashuidmondje volgens 



SCHWENDENER. 



De stukken o m en o n 

 kunnen elkaar naderen 



1) Ik gebruikte dikwijls glycerine, omdat de beelden daarin veel beter waar te nemen waren. 



