21 



rUit bij sirammen het water met liters verdwijnt, zonder den jongen 

 aanplant ten gunste te komen. Vooral iu liet afgeloopen oogstjaar 

 kwam dit euvel sterk voor den dag. 



De Klawing- en Pekatjongan-gronden vertoonen alle de typische 

 curve van mergelgronden (zie tabel VI), d.w.z. de 4 a5 laatste frac- 

 ties ongeveer van gelijke grootte. De naam mergelgronden wordt 

 hier alleen gebruikt in aansluiting van Vekbeek's M2-etage. We we- 

 ten toch, dat in Holland onder mergel altijd gronden worden aan- 

 geduid met een hoog kalkgehalte; hier wordt ermee bedoeld, dat 

 de fijnere fracties, in plaats van uitsluitend uit lateritische ver- 

 weeringsproducten van vulkaanasch, grootendeels bestaan uit klei 

 en fijn kwartsslib, welke afkomstig zijn van de gesteenten der IVT2- 

 formatie. 



Vergelijken we deze diagrammen met die der Slamat-lientjat- 

 gronden, dan is er wel eenige overeenkomst in het verloop der cur- 

 ves te bespeuren. 



Het verschil schuilt echter in de kleur en de structuur der afzon- 

 derlijke fracties, wat moeilijk te reproduceeren is. Deze gronden 

 zijn, zooals we dit hierboven beschreven, zeer zwaai'. 



Noch de hygroscopiciteitscijfers, noch die van gloeiverlies (zie 

 tabel II) benaderen ook maar eenigszins de werkelijkheid. 



Het hooge cijfer voor onverweerd, veel hooger dan dat der 

 Slamat-lientjat-gronden, zou den indruk geven van met nog versche 

 gronden te doen te hebben. De term onverweerd is dan ook zeer 

 ongelukkig gekozen. 



Hieronder ressorteert bij deze gronden het niet meer verweer- 

 bare, doch als verweeringsproduct achtergebleven kwartsstof, en ten 

 tweede het z.g. verweeringssilicaat B. van Van Bemmelen, dat alleen 

 in sterk zwavelzuur oplost, en hoofdzakelijk uit kaolien bestaat; een 

 verweeringsproduct, dat sterk plastische eigenschappen bezit en den 

 grond in veel hoogere mate zwaar maakt dan het in zoutzuur en 

 loog oplosbare, dat vooral in laterietgronden voorkomt, en dat veel 

 meer neiging tot korrelen schijnt te hebben. 



Daar echter Van Bemmelen met deze methode nooit een juiste 

 verhouding vond voor zuiver kaolien (1 mol. Ak 2 ; > op 2 mol. Si0 2 ), 

 word op de Geologische afdeeling, waar dezelfde bezwaren met deze 

 methode werden ondervonden, naar een meer betrouwbare gezocht, 

 en vond men daar een zeer eenvoudige, die op het feit berust dat 

 kaolien 14 % gebonden water bevat, terwijl kwarts en de echte 

 onverweerde silicaten er geen hebben. 



