23 



De gronden in het district Kalired.ja. 

 Deze zijn naar hunne ligging in drie groepen ingedeeld, t.w. 



Laterietgronden. 



Deze zijn in het zeer geaccidenteerde noordelijk gedeelte gelegen. 



Zooals bekend is, wordt met dezen naam slechts een bepaalde 

 vorm van verweering aangegeven. 



Begrijpelijkerwijze zullen ze in physische gesteldheid veel over- 

 eenkomst vertoonen met de Kabongan-gronden uit de Slamat-groep. 

 Daar ze echter uit ouder materiaal ontstaan zijn, is bij'hen het lateri- 

 satiepmces verder doorgeschreden. Ter onderscheiding van de eerste 

 zou men hier kunnen spreken van roode lateriet, waarmede men 

 dan niet wil aanduiden, dat ze reeds het stadium van roode bak- 

 steen zijn genaderd. 



Odk bij deze gronden zien we beter het essentieele verschil met 

 de Kabongan-gronden in de kleur dei' fracties. 



Aan den voet van het oud-vulkanische gebergte ligt een smalle 

 strook mergelgebergte, waarvan de lagen, onder flauwe hellingen, 

 zich in de vlakte verliezen. 



Miei- en daar komt het wel iu het laterietterrein voor, dat deze 

 mergellagen tot op een voet afstand aan de oppervlakte komen, 

 waardoor de doorlatendheid dan wel wat te wenschen overlaat. 



Dat deze gronden, in verband met hunne sterke verweering, 

 reeds de phase van uitgeputheid zouden zijn ingetreden, valt uit de 

 rietproducties vooralsnog niet op te maken, terwijl de bemesting- 

 zeer gering is. 



Het gemakkelijk oplosbare gedeelte van het totaal fosforzuur is 

 hier geringer dan bij de reeds besprokene (plm. 7%), dat van to- 

 taal kali is weer zeer groot (plm. 50 J / o ). Ook bij de volgende gronden 

 treffen we een hooge assimileerbaarheid der kali aan, in tegenstel- 

 ling dus met die in het Cheribonsche, die slechts in enkele gevallen 

 boven de 20% komen. 



Bruine kleigronden. 



Deze in de strook, door Verdkek en Fennema aangegeven als 

 kwartair gelegen gronden, zijn, hoewel niet hoog gelegen, uitstekend 

 afwaterbaar, kunnen dus goed uitzuren, en zullen niet zoo spoedig 

 in den westmoesson van bandjirwater te lijden hebben als de vol- 

 gende groep, de rawahgronden. Hunne kleur wijst er reeds op, dat 

 ze tot de goed af waterbare gronden behooren; zoodra dit niet het 



