Van een eigenlijken voorhof of uitwendige ademholte is hier 

 geen sprake. 



De centrale spleet is 13 — 1 i & lang bij de twee steeds beschouw- 

 de soorten, en strekt zich aan weerszijden slechts uit tot aan de pun- 

 ten der reeds genoemde driehoekjes, dus slechts zoover als de bo- 

 venwand der sluitcellen door een zware verdikte laag gevormd wordt. 



Dit is anders dan de teekening van Dicrhoff (l.e. fig. 20) aan- 

 geeft, die blijkbaar de zooeven genoemde groef bij de spleet meege- 

 rekend heeft, en wijkt ook af van het algemeene Gramineeëntype, 

 zooals door Schwendener beschreven is. en waarop ik later terug- 

 kom. 



De NEVENCELLEN. 



Van hoven gezien liggen naast de heide sluitcellen aan weers- 

 zijden halvemaanvormige cellen of liever verdikte wanden, want 

 de cellumina zijn bijna niet waarneembaar. Op dwarsdoorsnede 

 vormt de nevencel een driehoek, met de punt naar boven; van bo- 

 ven af ziet men dus slechts deze punt, of liever daar men een reeks 

 van dergelijke doorsneden naast elkaar van boven beziet, een enke- 

 le lijn. De wand tnsschen de nevencel en de volgende opperhuid- 

 cel is zwaar verdikt, hij vormt een driehoek, met de basis naar bo- 

 ven: dit is dus het halvemaanvormige gedeelte, dat men naast de 

 sluitcel ziet (fig. u 2.c en 4). Beziet men een dwarsdoorsnede in het 

 midden, dan blijkt de sluitcel aan dezen dikken wand opgehangen 

 te zijn met een duidelijk gewricht; hier heeft men te doen met wat 

 Haberlandt „Hautgelenk" noemt (fig. 7). De buikwand van de ne- 

 vencel is in het midden van het huidmondje volkomen aan den on- 

 derkant van il e sluitcel bevestigd, terwijl hij verder van het midden 

 verwijderd, meer aan de rugzijde aangehecht is. (Fig 1, a). 



De rugwand der nevencellen is sterk gecutiniseerd, de buikwand 

 bestaat volkomen uit cellulose. Men kan dit uitstekend waarnemen 

 door een niet te dun opperhuid preparaat van onderaf te bezien, 

 nadat men het met chloorzinkjodium behandeld heeft: men ziet dan 

 twee blauwe banden met een kleine gele strook ertusschen. Deze 

 gele strook wordt gevormd door de sluitcellen (in het midden gecu- 

 tiniseerd), d'n 1 men ziet door de een weinig van elkaar wijkende 

 nevencellen (fig. 22). 



De buikwand der nevencellen neemt verschillende standen aan: 

 soms loopt hij recht naar beneden en buigt verder met een rechten 

 hoek om, zoodat de nevencel op doorsnee driehoekig is, zooals reeds 



