3 



zelfde dikte heeft; iets verder (fig. 14) begint een zekere verdikking 

 aan den bovenkant, waar de twee cellen aan elkaar grenzen, zich 

 uitbreidende over de rugzijde. 



In de volgende doorsnee ziet men, dat deze verdikking aan de 

 rugzijde toeneemt, en tengevolge daarvan de celholte bovenin bijna 

 spleetvormig wordt. 



Verder naar het midden gaande (fig. 16) begint de rngwand 

 zich ook aan de onderzijde te verdikken, maar men ziet. dat in het 

 midden van dien wand toch een dunne plaats blijft; nog meer ge- 

 prononceerd is het verschil tnsschen niet en wel verdikte plaats in 

 fig. 17, waar men tevens ziet, dat de hoogte der cel afneemt. De 

 sluitcellen raken elkaar nog aan: de spleet treedt eerst op in fig. 

 18, waar de hoogte reeds verminderd is tot ongeveer 11 /z. 



Op deze doorsnee wordt het cell urnen geheel anders van vorm; 

 het is in beide helften der teekening iets verschillend, omdat de 

 doorsnee niet geheel loodrecht op de lengte-as geweest is. 



Er ontwikkelt zich nn aan de bovenzijde een zware wandverdik- 

 king, eveneens aan de onderzijde, wat in fig. 19 nog beter uitkomt, 

 In fig. 21 ten slotte is het Inmen spleetvormig geworden, terwijl ik 

 er de aandacht op vestig, dat de rngwand altijd dunner is dan de 

 buik wand. 



Van boven op de opperhuid ziende, neemt men dus in het mid- 

 den niets anders waar dan den dikken bovenwand, die echter dicht 

 bij de polen dunner wordt, zoodat men daar de eigenaardige drie- 

 hoekjes krijgt, waarvan de rugzijde de langzaam eindigende verdik- 

 king van den rngwand der sluitcellen vertoont (tig. 2). 



De verdikte wanden zijn alle belangrijk gecutiniseerd, zooals 

 uit al de gebruikelijke reacties blijkt; alleen de binnenzijde der am- 

 pullen en de smallere dunnere gedeelten op buik- en rugwand ver- 

 toonen de cellnlosereactie. Op verschillende plaatsen komt ook nog 

 kiezel voor. 



De protoplast der sluitcellen bevat een kern, meestal langge- 

 rekt van vorm en gedeeltelijk in de nauwe buis besloten, en verder 

 groote chlorophyl korrels in de verwijde gedeelten, die ik reeds met 

 den naam ,, ampullen" heb aangeduid. Meestal vindt men in elke arn- 

 pulle één groote chlorophylkorrel. 



He{ huidmondje ligt in een vlakke inzinking, in het algemeen 

 maar weinig onder de oppervlakte van den epidermis. Boven den 

 wand, waar de twee sluitcellen aan elkaar grenzen, loopt een groef 

 (fig. 13—17 en fig. 6). 



