33 



het oog vallend is. dat aan de stengels van gomzieke planten een 

 abnormaal groot aantal uitloopers voorkomen. Worden deze uitloo- 

 pers in de lengte doorgesneden, dan treft men ook daarin een groot 

 aantal doorloopende roode vaatbundels aan. De stengeltoppen dezer 

 uitloopers zijn even rood van kleur als het vegetatiepunt van den 

 moederstok. 



3e. De bladeren. 



De roodgekleurde vaatbundels gaan van uit den stengel over 

 op de bladscheeden, wat gemakkelijk is na te gaan door de blad- 

 scheeden af te trekken. Op het breukvlak zijn de roodgekleurde 

 vaatbundels dan als een meer of minder groot aantal roode stippen 

 zichtbaar. Dezelfde roode stipjes kan men waarnemen, door op 

 eenigen afstand hoven het stengelvegetatiepunt de jongste, nog op- 

 gerolde bladeren, de z.g. poepoes, dwars door te snijden. 



Op de bladscheeden ziet men de roode vaatbundels vaak als 

 roode streepjes naar buiten duidelijk doorschijnen. Snijdt men het 

 blad door op de plaats, waar de bladscheede overgaat in bladschijl'. 

 dan kunnen ook hier weer de roode stipjes worden waargenomen. 



Zoowel bij jongere als bij oudere bladeren vindt men, dat waar 

 de blijkbaar zieke vaatbundels van de bladscheeden overgaan op de 

 bladschijf, het aangetaste veld zich verbreedt tot strooken van aan- 

 vankelijk witte kleur, die, van onder naar boven gaande, zwak di- 

 vergeerend met de hoofdnerf, over het blad loopen. Bij de allerjong- 

 ste bladeren is dit verschijnsel wat minder duidelijk te zien dan bij 

 de oudere, omdat de witte strooken minder scherp afsteken tegen 

 de lichtgroene kleur van de jongste bladeren. De witte kleur dezer 

 strooken gaat spoedig over in een bruine, wat wijst op afsterving. 

 De breedte dezer strooken kan varieeren van eenige tiende deelen 

 van een millimeter tot meer dan een centimeter. Dit kenmerk is 

 zeer karakteristiek voor de gomziekte. 



Meer naar den top van het blad gaande, kunnen deze strooken 

 ineenvloeien tot een grootere doode bladstrook, die vaak de halve 

 breedte van het blad beslaat. De witte strook op het blad is niet 

 altijd beperkt tot één enkele. Herhaaldelijk treft men er twee aan. 

 b.v. één aan elke zijde van de hoofdnerf, terwijl het lang geen zeld- 

 zaamheid is op eenzelfde blad meerdere, onderling parallelloopende 

 witte strooken aan te treffen. Bij 100 P.O..T. namen wij dit althans 

 herhaaldelijk waar. 



Soms is de witte strook niet over de geheele lengte van het 



