36 



roodkleuring bij gomziekte, van onder naar boven gaande, precies 

 omgekeerd is aan die bij de serehziekte. Bij serehziekte vindt men 

 de sterkste roodkleuring in de onderste knoopen, terwijl zij, naar 

 boven gaande, geleidelijk in sterkte afneemt. Bij gomziekte is dit 

 juist omgekeerd. Men drukt zich misschien het gemakkelijkst uit 

 door te zeggen, dat men te doen heeft met het omgekeerde sereh- 

 beeld Het gomziektebeeld krijgt men derhalve door zich een in de 

 lengte gehal veerden sereh zieken stok met het vegetatiepunt in den 

 o-rond en het ondereind in de lucht te denken. 



Evenals bij het jonge riet treft men ook in de oudere aange- 

 taste stengels van tijd tot tijd speklage vlekken aan, die eenigszins 

 roodgetint kunnen zijn. Het meest worden deze vlekken weer aan- 

 getroffen dicht onder het vegetatiepunt. Naast deze spekkige, rood- 

 getinte vlekken treft men ook vaak bruingekleurde plekken en klei- 

 ne holten aan. De wand dezer holten bestaat weer uit bruinzwart- 

 gekleurd weefsel. 



Het uiterlijk der stokken is wat de grootte betreft, niet ver- 

 schillend van die der gezonde stokken. 



Wat echter onmiddellijk opvalt, is, dat aan zieke stokken alle 

 oogen meer of minder uitgeloopen zijn en daarna afgestorven. Men 

 vindt aan den stok dus nog slechts doode oogen, met uitzondering 

 van die, welke aan de jongste geledingen zitten. Hiervan hebben 

 enkele uitwendig nog een normaal uiterlijk. Bij aansnijden blijken 

 deze oogen echter zonder uitzondering aangetast te zijn. Zij onder- 

 scheiden zich van gezonde oogen door sterke roodkleuring. 



In tegenstelling met het jonge riet, waarbij aan alle uitloopers 

 weer de symptomen der ziekte worden aangetroffen, is dit bij maal- 

 net niet het geval. Aan eenzelfden stoel treft men, zooals boven reeds 

 werd opgemerkt, zoowel gezonde als zieke stokken aan. Na eenigen 

 tijd sterven de zieke stokken geheel af. De ziekte is dus voor zieke 

 maalrietstokken van even foudroyanten aard als voor gomziek jong 

 riet. Eenmaal aangetaste stokken herstellen zich niet. maar sterven 

 zonder uitzondering. 



3e. De bladeren. 



Aan de bladeren zijn de typische symptomen te vinden, die 

 reeds voor het jonge riet werden beschreven, n.1. de zwak diver- 

 geerend met de hoofdnerf over liet blad loopende witte strooken, die 

 later verdrogen en een bruine kleur aannemen. Trekt men de blad- 

 scheeden van den stengel, dan ziet men op de breukvlakte een ge- 



