44 



Herhaaldelijk hebben wij planters hooren spreken van topsereh, 

 waaronder men dan een serehbeeld verstaat, waarbij de roodkleuring 

 in de knoopen boven in den stok het sterkst is, terwijl zij naar onder 

 geleidelijk in kracht afneemt, zoodat de knoopen onderin geheel vrij 

 van de roode kleur kunnen zijn. Wij hebben zelf nooit topsereh ge- 

 zien, maar dat men in de gevallen van z.g. topsereh met gomzieke 

 planten kan te doen gehad hebben, lijkt ons niet zoo heel onwaar- 

 schijnlijk. 



C. Het mikroskopische beeld bij gomziek riet. 



Waar niet uitdrukkelijk het tegendeel vermeld is, geldt hetgeen 

 van het mikroskopisch onderzoek wordt gezegd zoowel voor maalriet 

 als voor jonger riet. 



ie. Het ivortelstelsel. 



Bij mikroskopisch onderzoek vindt men in de dwarsdoorsneden 

 der wortels, dat de groote houtvaten gevuld zijn met massa's sterk 

 beweeglijke, zeer kleine bakteriën, die den staafjesvorm hebben en 

 meestal in dubbelstaafjes voorkomen. Van tijd tot tijd, maar weinig 

 talrijk, treft men ook vergomde houtvaten aan. De gom in deze vaten 

 kan in kleur varieeren van kleurloos tot donkerrood. De struktuur 

 der gom stemt overeen met die, welke men aantreft in de vergomde 

 houtvaten van serehziek riet. Mikroskopisch kunnen in deze gom geen 

 bakteriën worden opgespoord. Bij maalriet blijken de wortels van 

 gezonde stokken van een gomzieke plant vrij te zijn van bakteriën. 



Se. De stengel. 



Bij de makroskopische beschrijving merkten wij reeds op, dat 

 van gomzieke jonge planten bij overlangs splijten van den stengel, 

 het snijvlak eenigszins geel getint is. 



Bij mikroskopisch onderzoek blijken echter alleen de vaatbundels 

 roodgekleurd te zijn, terwijl het daartusschen gelegen parenchym 

 volmaakt kleurloos is. Het kan dus wel niet anders of deze schijnbare 

 geelkleuring van het weefsel is een gevolg van de onder het snijvlak 

 gelegen roodgekleurde vaatbundels, die, door het omringende merg- 

 parenchym bezien, eenigszins diffuus doorschijnen, waardoor het 

 lijkt alsof het van zichzelf ongekleurde mergparenchym een geel- 

 achtige tint heeft aangenomen. 



Bij mikroskopisch onderzoek van dwarse doorsneden van een 

 zieken vaatbundel in den stengel vindt men, dat de groote houtvaten 



