43 



bakteriëndoodend middel toe te voegen, b.v. een druppel alkohol of 

 zoutzuur onder het dekglas door te trekken. 



Heeft men met beweeglijke bakteriën te doen. zooals hier het 

 geval is, dan moeten deze dadelijk tot rust komen, terwijl dit met 

 deeltjes in Brownsche beweging niet plaats heeft. Natuurlijk kan 

 aan een dergelijke proef slechts relatieve bewijskracht worden toe- 

 gekend, daar men met den mikroskoop niet met absolute zekerheid 

 de aanwezigheid van bakteriën in plantaardig weefsel kan vaststellen. 



In zeefvaten en mergparenchym worden nooit bakteriën aange- 

 troffen; blijkbaar zijn deze dus alleen beperkt tot de houtvaten. 

 Evenmin als bakteriën treft men ooit vergommingen aan in het zeef- 

 deel. 



Bij de makroskopische beschrijving werd er reeds op "gewezen, 

 dat men bij oppervlakkige beschouwing de lokalisatie van de rood- 

 kleuring met vergomming in de vaatbundels in de knoopen bij gom- 

 ziek maalriet zou kunnen verwarren met serehziekte. Mikroskopisch 

 is echter onmiddellijk vast te stellen, of men met sereh- of met 

 gomziekte te doen heeft, omdat bij serehziekte zoowel phloëem als 

 xyleem vergomd is, terwijl bij gomziekte de vergomming uitsluitend 

 beperkt is tot de houtvaten. 



Bij de mikroskopische beschouwing van dwarsdoorsneden van 

 den top van gomzieke stokken blijkt, dat het weefsel hier niet ho- 

 mogeen roodgekleurd is, al zou men dit, met het bloote oog gezien, 

 denken. Ook hier weer zijn alleen de vaatbundels in aanleg roodge- 

 kleurd, terwijl het omgevende parenchym zijn normale kleur heeft be- 

 houden. Men krijgt bij makroskopische beschouwing den indruk van 

 homogene roode verkleuring, omdat de vaatbundels in aanleg hier 

 zoo dicht naast elkaar liggen, en omdat de normale kleur van het 

 parenchym in den top een meer of minder krachtige gele tint heeft, 

 waardoor de roodgekleurde vaatbundels in aanleg niet scherp van 

 de omgeving afsteken, zooals dit in oudere deelen van den stengel 

 het geval is. 



Niet zelden vindt men in den top ook nog strooken afgestorven, 

 bruingekleurd parenchym. En ten slotte treft men te dezer plaatse 

 soms kleine holten aan, waarvan de wanden bekleed zijn met bruin- 

 gekleurde, verschrompelde parenchymcellen. Nooit treft men echter 

 in deze holten bakteriën aan. 



Se. De bladeren. 



In de roodgekleurde vaatbundels der bladseheeden worden in 



