58 



omgeving van de entwonden was de bakterie niet meer terug te 

 vinden na dit tijdsverloop. 



Al deze infektieproeven waren uitgevoerd in den aanvang van 

 het gomziekte-onderzoek. Door de verschillende isolatiemethodcn. in 

 het bijzonder door de spruitenmethode, die in den loop van het 

 onderzoek was toegepast, was de weg aangewezen om te geraken tot 

 geslaagde infektieproeven. 



De parasitaire aard van Bacterium vascularum komt eigenlijk 

 bij deze spruitenisolaties, die tegelijkertijd ook spruiteninfekties zijn. 

 onmiddellijk aan het licht. Elke spruitenisolatie is dus tegelijker- 

 tijd een infektieproef, want alleen de gomziektebakterie heeft het 

 vermogen om in de houtvaten tot op een aanzienlijke hoogte binnen 

 te dringen en zich daar te vermeerderen. Met de saprophytische 

 bakteriën, die b.v. bij een isolatie uit wortels in overwegend aantal 

 aanwezig zijn, is dit niet het geval. Deze missen het vermogen in den 

 stengel te dringen, en uit het bakteriënmengsel. dat in het te onder- 

 zoeken medium aanwezig is, selekteert de rietplant de parasiet, daar 

 alleen deze in staat is in levend weefsel binnen te dringen. Dat de 

 gomziektebakterie hiertoe in hooge mate in staat is. bleek uit de 

 isolaties uit spruiten, waarin de bakterie gedrongen was. Reeds vroe- 

 ger wees ik erop, dat een opstijgen tot 20 c.M. van het snijvlak 

 was waargenomen. 



Met deze spruitenisolaties is derhalve de parasitaire natuur van 

 de bakterie vastgesteld. 



De spruitenmethode onderging voor infektiedoeleinden nog een 

 uitbreiding, door de wortels niet weg te snijden van de jonge plan- 

 tjes. De plantjes werden met grond en al uit den bodem gehaald, de 

 grond werd goed afgewasschen en met enkele wortels in water ge- 

 bracht, waarin een weinig bakteriënmateriaal was opgeschud. Eener- 

 zijds werden daarvoor mooie, jonge, blijkbaar niet beschadigde wortels 

 genomen, anderzijds werd van deze wortels een stukje weggeknipt, 

 zoodat een groot wondvlak ontstond. De rest van de wortels werd 

 weggeknipt en de plantjes zóó in het water gebracht, dat alleen de 

 wortels in het water reikten, terwijl het ondereinde van den stengel 

 niet met het water in aanraking kon komen. Gewoonlijk werd daar- 

 voor de bibit met een stukje van het ondereind van de dongkellan 

 weggesneden. Den stengeltjes werd belet met het water in aanraking- 

 te komen, door hen vast te zetten in een statiefklem. Onverander- 

 lijk was het resultaat, dat in de verwonde w r ortels de bakterie snel 

 indrong en na vijf tot zes dagen in den stengel was aan te toonen. 



