59 



Bij de niet verwonde wortels werd de bakterie niet in den stengel 

 teruggevonden. 



Van het boven water uitstekende deel van den onverwonden wor- 

 tel werd opnieuw een isolatie met behulp van spruiten aangezet. 

 Ook dan waren in den wortel geen bakteriën aan te toonen. 



De bakterie mist dus blijkbaar het vermogen in den gezonden, 

 niet verwonden wortel binnen te dringen. In den verwonden wortel 

 doet zij het daarentegen buitengewoon gemakkelijk. 



Teneinde na te gaan; of een infektie door de bibit door opzuiging 

 mogelijk is, werden nog een reeks infektieproeven aangezet met 

 uitloopers van 213 P.O.J., waaraan stukjes bibit van verschillende 

 grootte waren gelaten. De uitloopers werden met hunne bibits in wa- 

 ter gezet, waarin een weinig bakteriemateriaal was opgeschud. De 

 wortelbeginsels der bibits begonnen in de vochtige omgeving spoe- 

 dig uit te loopen. Na vijf dagen werden de plantjes onderzocht, of 

 in de jonge stengeltjes de bakterie reeds was ingedrongen. Het bleek 

 bij isolatie uit de stengeltjes, dat deze gedeeltelijk waren geïnfek- 

 teerd, gedeeltelijk niet. Juist in de stengeltjes. waaraan het kleinste 

 stukje bibit was gelaten, was de bakterie te vinden. De plantjes kon- 

 den derhalve worden geschift in twee partijen, geïnfekteerde met 

 korte stukjes bibit, niet geïnfekteerde met langere stukken bibit. 

 Dezelfde resultaten werden verkregen met een infektieproef bij 100 

 bruinuitloopers, waaraan stukjes bibit van verschillende lengte waren 

 gelaten. Er moet hier echter uitdrukkelijk aan worden toegevoegd, 

 dat de stukjes bibit, waardoor infektie had plaats gehad, zeer kort 

 waren. Hunne lengte bedroeg n.1. niet meer dan ongeveer H/2 cen- 

 timeter. Het bleek verder, dat men de kans op infektie nog aanzien- 

 lijk kon vergrooten door den wortelring geheel of gedeeltelijk weg- 

 te snijden. 



Uit deze laatste proeven is de belangrijke conclusie te trekken, 

 dat het vermogen van de bakterie om aktief, d.i. door eigen beweging- 

 in de plant te dringen, blijkbaar zeer gering is; dat daarentegen een 

 passief indringen van de bakterie, d.i. een meevoeren met de wa- 

 terbeweging inde houtvaten, buitengewoon snel en gemakkelijk plaats 

 heeft. 



En tegelijkertijd vindt men hierin een zeer eenvoudige en be- 

 vredigende verklaring voor het al of niet slagen van alle verrichte 

 infektieproeven. 



Beginnen wij met onze uitloopers met kortere en langere stukjes 

 bibit. Zoolang de wortelbeginsels van de bibit nog niet zijn uitge- 



