ao 



loopen, heeft de watervoorziening plaats door de vaatbundels van de 

 bibit. Dit zal echter slechts gedurende zeer korten tijd plaats heb- 

 ben, want weldra zal de watervoorziening van de jonge plant ver- 

 plaatst worden naar de snel uitloopende wortelbeginsels van de bibit. 

 Zoodra de wortelbeginsels kunnen voorzien in de waterbehoefte van 

 het jonge plantje, zal deze waterbeweging door de bibit beperkt 

 blijven tot den kleinen afstand tusschen wortelring en uitloopers. 



Alles hangt er nu van af, of de bakterie in dezen tijd kans heeft 

 gezien in den stengel te komen. Is dit niet het geval, dan zal ze dit 

 nog slechts kunnen bereiken door eigen beweging. Dat deze eigen 

 beweging in de vaten blijkbaar uiterst gering is, blijkt ook wel hier- 

 uit, dat wanneer uitloopers met een langer stuk bibit eenige dagen 

 in bakteriënhoudend water hebben vertoefd, totdat de wortelbegin- 

 sels tot langere wortels zijn uitgegroeid, ook eenigen tijd na het 

 uitplanten in den grond de planten volmaakt gezond blijven, en de 

 bakterie niet in den stengel is te vinden. 



Tevens levert deze proef met langere bibit opnieuw het bewijs, 

 dat de bakterie niet in staat is in den onbeschadigden wortel binnen 

 te dringen. Was dit het geval, dan zou zij door de uitgeloopen wor- 

 telbeginsels worden opgezogen en na eenige dagen in den stengel 

 terug te vinden zijn. 



Uit het voorgaande volgt, dat het al of niet voorkomen van 

 bakteriën in de jonge stengeltjes bij de beschreven infektiemethode 

 afhangt van de grootte van de bibit, die aan den uitlooper is gelaten, 

 en natuurlijk ook van de grootte van den uitlooper zelf, daar hierme- 

 de een meer of minder groot waterverbruik samenhangt. Bij grootere 

 uitloopers zal de geheele verplaatsing van het totale watertransport 

 naar de uitgeloopen wortelbeginsels niet zoo snel zijn afgeloopen, en 

 zal dus de aan den uitlooper gelaten bibit iets langer moeten wezen 

 om een infectie tot in den stengel te voorkomen. 



Men mag echter veilig aannemen, dat de grootte van de in de 

 praktijk gebruikte bibit bij planten van uitloopers altijd meer dan 

 voldoende is, om infektie door de bibit te voorkomen. 



Waarom men de infektie tot in den stengel kan bevorderen 

 door wegsnijden van den wortelring, behoeft nu niet meer nader te 

 worden toegelicht. 



Even duidelijk is het, dat men bij infektie van topbibit nooit 

 een positief resultaat krijgt, omdat de waterbeweging door de bibit 

 altijd van zeer korten duur en uiterst gering zal zijn. En wel gering, 

 omdat het uitloopende oog aanvankelijk weinig water verbruikt, en 



