89 



van het geïmporteerde riet had gestaan. Behalve in Bambouriet werd 

 de ziekte ook nog gevonden in Loethers. 



Ais typische symptomen noemt De Villèle het verdrogen der 

 bladeren en het nitloopen der oogen, die dan na korten tijd afster- 

 ven. 



R. Greig Smith (16) nam in 1902 in Australië de gomziekte 

 opnieuw in studie. 



De gevolgde methode was een zeer eigenaardige, daar hij meende 

 het probleem tot oplossing te kunnen brengen door de beantwoor- 

 ding van de vraag, of de door de bakterie gevormde gom in reinkul- 

 tuur dezelfde was als de gom, die bij dwars doorsnijden van zwaar 

 aangetaste stokken na eenigen tijd uit de vaten te voorschijn kwam. 

 Hij zag hierbij geheel af van infektieproeven met de geïsoleerde bak- 

 terie op de levende plant. De bakterie werd door hem uit de riet- 

 stokken in reinkultuur verkregen. 



De door Greig Smith van deze bakterie gegeven beschrijving 

 (16, pag. 644 vlg.) is, hoewel niet zeer volledig, vrij goed in overeen- 

 stemming met de door ons verkregen gegevens. Enkele door hem 

 genomen proeven zijn waarschijnlijk te vroeg afgebroken. Zoo ver- 

 kreeg hij b.v. geen groei meer bij 37°, wij daarentegen nog geringen 

 groei. Van het gedrag der bakterie tegenover melk zegt Greig Smith, 

 dat hierin geen veranderingen plaats hebben en de reaktie neutraal 

 blijft. Dit geldt echter slechts schijnbaar voor de eerste dagen na 

 enting. Na vijf dagen was bij ons onderzoek de melk gekoaguleenj 

 bij neutrale reaktie. Een alkalische reaktie trad eerst veel later op. 

 Het gedrag van de van een snijvlak verzamelde gom en van het 

 slijm, dat door de bakterie in reinkultuur op sommige voedingsbo- 

 dems vrij krachtig wordt gevormd, werd vergeleken door op beide 

 produkten een aantal reakties toe te passen. 



Hierbij werd voornamelijk nagegaan, of zij door verschillende 

 chemische verbindingen, zooals loodacetaat, basisch loodacetaat, am- 

 moniakaal loodacetaat, culciumhvdraat, ko persul faaat, ferrichloride 

 enz. al of niet werden neergeslagen. Het komt ons heel bedenkelijk 

 voor, om uit het gelijke gedrag ten opzichte van verschillende chemi- 

 sche verbindingen te besluiten tot de gelijkheid van een tweetal 

 produkten, waarvan de chemische samenstelling geheel onbekend is. 

 Bij vergelijking van deze beide stoffen met de visceuze produk- 

 ten, die door een groot aantal andere bakteriën bij aanwezigheid van 

 assimileerbare suikers gevormd worden, zou het onderzoek onge- 

 twijfeld tot geheel andere uitkomsten geleid hebben. Als bakteriën, 



