90 



die daarvoor in aanmerking komen, zouden genoemd kunnen worden: 

 de sporenvormers Granulobacter polymyxa. Bacillus asterosporus, 

 Granulobacter butylicus, de Semiclostridiën van Maassen, de niet 

 sporen vormende, zooals de Ascococcusvoi'm van Bacterium lierbicola, 

 Bacterium radicicola, Azotobacter chroócoccum en Leuconostoc me- 

 senterioides. 



Thans ontbreekt in dit onderzoek elk vergelijkingsmateriaal. Maar 

 ook al zou men de identiteit van beide slijmen op grond van gelijk 

 gedrag tegenover de door S.mith gebruikte reagentia aanvaarden, 

 dan is liet hiermede volstrekt onbewezen gebleven, dat de geïsoleerde 

 bakterie de directe oorzaak is van de gomziekte. 



Toch wordt door Greig Smith zonder meer deze conclusie ge- 

 trokken. Ik meen niet beter te kunnen doen dan het betreffende 

 gedeelte woordelijk aan te halen: ..The identity of the bacterial slime 

 with cane gum proves conclusively that the isolated bacterium is the 

 direct causé of the gummosis of the plant." 



Daar genoemde onderzoeker dus blijkbaar aan deze reakties 

 volledige bewijskracht toekent, zullen wij hem niet verder in zijne 

 konsekwenties volgen. 



Alleen wensch ik nog even stil te staan bij een opmerking van 

 Greig Smith, die betrekking heeft op de bestrijding der gomziekte 

 (16, pag. 642). Ik vermeld het alleen om te illustreeren, tot welke 

 dwaze conclusies men kan komen, door voor de praktijk verricht 

 wetenschappelijk onderzoek niet te toetsen aan de mogelijkheid van 

 praktische toepassing. 



Bij het onderzoek van de bakterie was het Grkig Smith opge- 

 vallen, dat het keukenzout, wanneer het in een concentratie van 

 ongeveer 2,5% aan een voedingsbodem werd toegevoegd, een ongun- 

 stigen invloed had op den groei van de bakterie. Genoemde onder- 

 zoeker komt hierdoor onmiddellijk op het stoute denkbeeld, als be- 

 strijdingsmiddel voor gomziekte keukenzout aan den grond toe te 

 voegen, mede op grond van de omstandigheid, dat hem van de Fi- 

 dji-eilanden bekend was. dat daar het riet zelfs groeide op gronden, 

 die bijna 1% keukenzout bevatten! 



Dat het hem ernst is met dit denkbeeld, kan o.a. nog hieruit 

 blijken, dat liij het geval bespreekt van een planter aan de Clarence- 

 rivier in Australië, die Mauritius Ribbon-riet verbouwde op zout- 

 houdenden grond, dat vrij van gomziekte bleef, terwijl het planten 

 van deze variëteit door de andere planters reeds lang was opge- 

 geven wegens hare groote -gevoeligheid voor gomziekte. En verder 



