105 



Het glasachtige weefsel verdwijnt later min of meer, en er treden 

 dan groote overlangsche holten op, waarin de vaatbundels als witte 

 draden, bijna overanderd, zijn terug te vinden. 



Meestal gaat de desorganisatie niet veel verder dan de groeiende 

 geledingen; enkele malen vond ik echter planten van een paar me- 

 ter hoogte, die geheel door toprot waren aangetast en gedood. 



Wakker heeft uit het rottende weefsel een viertal bakteriën 

 geïsoleerd, welke hij zeer kort beschrijft. Een dezer bakteriën wordt 

 door Wakker aangezien voor Bacterium vascularum, de eigenlijke 

 veroorzaker der Australische gomziekte, wat echter niet in overeen- 

 stemming is met zijne beschrijving, dat op de door hem gebruikte 

 voedingsbodem de bakterie zich zou ontwikken als „dikke, witachtige 

 druppels, die spoedig naar beneden vloeien". 



Met de meeste zekerheid kan men zeggen, dat de gomziekte- 

 bakterie niet in toprotplanten voorkomt. Ik heb dit nagegaan door 

 o.a. gebruik te maken van de isolatiemethode, die in een der vori- 

 ge hoofdstukken reeds is beschreven als spruitenmethode. De door 

 Wakker (11, pag. 73) verrichte infektieproeven hebben echter aan- 

 getoond, dat de top door de stofwisselingsprodukten van bakteriën 

 kan worden gedood. 



Op grond van deze proeven komt Wakker tot de conclusie, dat 

 het toprot geen eigenlijke infektieziekte is. Het eigenlijke toprot zou 

 worden voorafgegaan door een afsterven van de jongste, nog opge- 

 rolde bladeren. 



Een van de oorzaken, die daarvoor allereerst in aanmerking zou 

 komen, is een plotselinge sterke groei van het riet bij het invallen 

 der regens. Door de droogte is dan een periode van groeistagnatie 

 voorafgegaan. Door den plotselingen krachtigen groei kunnen de blad- 

 scheeden, die de jongste, opgerolde bladeren omhullen, niet spoedig 

 genoeg uitwijken, en deze laatste blijven in een koker opgesloten. 



Door den groei in het vegetatiepunt worden dan de jongste bla- 

 deren omhoog geschoven, kunnen echter niet worden uitgeschoven. 

 Op de vastgeklemde plaats kunnen gemakkelijk verwondigen ont- 

 staan, de aanwezige saprophytische bakteriën vinden in de stukge- 

 drukte en afgestorven cellen voedsel, en gaan zich ontwikkelen. De 

 bij deze ontwikkeling gevormde stofwisselingsprodukten kunnen aan- 

 leiding geven tot het afsterven van de daaronder gelegen, nog leven- 

 de cellen. Het op deze wijze ingeleide rottingsproces schrijdt allengs 

 voort, en gaat over in den stengel. 



Mijne eigen voorloopige waarnemingen kunnen er misschien toe 



