127 



sieten." blz. 120). Volgens mededeeling van Mr. A. A. Girault, toen- 

 tertijd te Nelson in Queensland, specialiteit op sluipwespengebied, die 

 zoo welwillend was meerdere parasieten onzer diverse rietvijanden 

 aan een nauwkeurig systematisch onderzoek te onderwerpen, is de 

 indertijd door Zehntner gegeven benaming niet geheel juist, en zullen 

 we in het vervolg moeten spreken van Phanurus beneficiens Zehnt. 



Door Zehntner is het uiterlijk van dit kleine, zwarte wespje, 

 zoomede de ontwikkeling daarvan in het geïnfecteerde boorderei 

 reeds vrij uitvoerig beschreven; de levensgewoonten van het wespje 

 zelf waren blijkbaar nog niet verder nagegaan. De onderzoekingen, 

 die ik nu daaromtrent in het laboratorium begonnen ben, hebben 

 de volgende bijzonderheden aan het licht gebracht. 



Wanneer men in de rietvelden verzamelde bladstukjes met 

 eihoopjes van den gestreepten stengelboorder, welke door hunne 

 bruine kleur bewijzen geïnfecteerd te zijn, in glazen buisjes of platte 

 glasdoozen bewaart, gelukt het op deze wijze al zeer gemakkelijk 

 hieruit de wespjes verder op te kweeken. Na eenige dagen komen 

 uit de aangetaste eihoopjes reeds de wespjes te voorschijn, welke 

 een rond gaatje in de eierschaal uitbijten en zoo naar buiten komen; 

 naar wat in het laboratorium hieromtrent kon w T orden opgemerkt, 

 geschiedt dit uitkomen blijkbaar grootendeels of zelfs uitsluitend 

 overdag. Reeds na weinige minuten zijn de vleugeltjes opgedroogd 

 en gladgestreken, en gaat het wespje in de glazen buis rondloopen, 

 waarbij het zich altijd zeer speciaal naar de lichtste zijde begeeft. 

 Van deze lichtgevoeligheid kan men bij liet opkweeken der wespjes 

 in gevangenschap dikwijls met succes gebruik maken. De aangetaste 

 eihoopjes werden door mij gewoonlijk bewaard in kleine, lange buis- 

 jes, die met het gesloten eind naar het licht (b.v. het raam) waren 

 toegekeerd, terwijl het andere open einde veiligheidshalve met een 

 wattepropje was afgesloten. Bij het uitkomen nu verzamelden de 

 wespjes zich steeds aan het gesloten einde der buis, zoodat zonder 

 gevaar van verloren gaan der parasieten de watteprop kon worden 

 weggenomen en eihoopjes ter infectie ingebracht of later eventueel 

 door nieuwe vervangen konden worden. Ook bij het afzonderen van 

 één of meerdere wespjes, b.v. bij proeven omtrent parthenogenese 

 (d.i. voortplanting zonder voorafgaande bevruchting), kon de licht- 

 gevoeligheid der diertjes worden benuttigd door het buisje met de 

 opening naar het licht te keeren en de zich nu snel daarheen wen- 

 dende wespjes in afzonderlijke gereed gehouden buisjes op te vangen. 

 Merkwaardig was hierbij het feit, dat de mannetjes dan bijna 



