128 



altijd het langst in de eerste buis achterbleven, dus blijkbaar min- 

 der lichtgevoelig moeten zijn dan de wijfjes. 



Op deze wijze kon zoo zeer vaak een vrij volledige, eenvoudige 

 scheiding tusschen mannetjes en wijfjes tot stand worden gebracht. 



Infectiejjroeven. Brengt men in een buisje, waarin zich eenige pas 

 uitgekomen Phanarus- wespj es bevinden, bladstukjes met de eihoopjes 

 van den stengelboorder erop, dan zien we de wespjes al spoedig zich 

 daarheen begeven, om hun parasiteeringswerk aan te vangen. Niet 

 in alle stadiën van ontwikkeling zijn de boordereieren geschikt om 

 door onze sluipwespjes voor infectie te worden uitgekozen. 



Het mocht mij in gevangenschap alleen gelukken zulke eieren 

 te doen infecteeren, welke nog geheel of gedeeltelijk ondoorschijnend 

 wit waren, dus een leeftijd van hoogstens 3 — 4 dagen bereikt hadden; 

 in latere ontwikkelingsstadiën had nooit meer eenige infectie plaats. 



De aantasting van jonge boordereieren heeft in gevangenschap 

 altijd zeer gemakkelijk plaats. Het sluipwespje, dat, zooals we later 

 zullen zien, niet vooraf bevrucht behoeft te zijn, loopt eerst korten 

 tijd onrustig over het eihoopje heen en weer, daarbij voortdurend 

 met den top der neerwaarts gebogen sprieten de eieren betastende. 

 Spoedig komt het tot rust, plaatst zich met sterk naar beneden ge- 

 richt achterlijf op een eitje, en steekt dit met behulp van hare leg- 

 boor aan, welke operatie gewoonlijk binnen één minuut is afgeloopen. 

 Vervolgens worden geleidelijk ook de andere eieren van hetzelfde 

 hoopje afgewerkt, tot ten slotte de infectiekracht van het wespje 

 uitgeput raakt. 



Over de ontwikkeling van het wespje in de boordereieren behoef 

 ik hier wel niets meer mee te deelen, en kan ik naar Van Deventer 

 (blz. 138) verwijzen. De tijd van ontwikkeling bleek mij bijna zon- 

 der uitzondering, zooals ook Zehntner reeds vermeldde, 9 — 10 da- 

 gen te bedragen. 



Infectievermogen. Het aantal boordereieren, dat één wespje in 

 staat is te infecteeren, loopt soms vrij sterk uiteen. Bij de vele daar- 

 omtrent genomen proeven, waarbij in afzonderlijke buisjes Plianunis- 

 wijijes met een voldoend aantal boordereieren ter infectie werden 

 geplaatst (zie tabel I), vond ik als maximum van aantasting 50 stuks; 

 in verreweg de meeste gevallen was echter het aantal geïnfecteerde 

 eieren geringer, gemiddeld ongeveer 31 stuks. Deze cijfers komen goed 

 overeen met het aantal eieren, dat men bij voorzichtig stukdrukken 



