146 



klein aantal gevallen de reeds onder Diatrea vermelde larve parasie- 

 ten, n.l. de Braconide- sluip wesp en de Tachinide-vheg; ook hier echter 

 is het door beide gestichte nut slechts gering. 



Hoofdstuk III. Parasieten van den witten topboorder 



(Sarpophaga intacta Sn.). 



A. ElPARASIETEN. ' 



Van den witten topboorder is tot nu toe slechts één belangrijke 

 parasiet bekend, n.l. de reeds bij den gestreepten stengelboorder 

 uitvoerig besproken eiparasiet Phanurus beneficiens Zehtit. Ook hier 

 is dit zwarte sluipwespje voor ons van groot belang; in meerdere 

 gevallen blijken tot 50 % der eihoopjes van den witten topboorder 

 door dit nuttige diertje geïnfecteerd te zijn. Het gemakkelijkst valt 

 de aantasting te constateeren, wanneer de wespjes reeds uitgeko- 

 men zijn; de ronde gaatjes in het viltlaagje, dat de eihoopjes van 

 Scirpopltaga bedekt, verraden dan n.l. de infectie. 



Ontwikkeling etc. van den parasiet stemmen, zooals reeds 

 Zehntner aangeeft, blijkbaar volkomen overeen met wat we reeds 

 bij Diatrea hebben waargenomen. Een eigenaardig feit verdient echter 

 •nog vermelding. Probeert men n.l. door P lm h u rus-w eöpjes, u\t Sc ir- 

 pophaga-eieren verkregen, jonge Diatrca-e'ieren te laten infectee.ren, 

 dan heeft de aantasting van deze slechts moeilijk en zeer onvolledig 

 plaats, ook zelfs wanneer men talrijke wespjes ter infectie toelaat. 

 Door gebrek aan voldoende infectiemateriaal moesten omgekeerde 

 proeven, dus besmetting van Scirpophaga-eieren met uit Diatrea- 

 hoopjes verkregen wespjes, achterwege blijven. 



Hoewel de uit Scirpophaga-eieren verkregen wespjes zich mor- 

 phologisch in niets van uit Diatrea-eïïioopjes ontstane onderscheiden, 

 zal men uit de bovengenoemde infectieproeven wel moeten afleiden, 

 dat in den loop der tijden een biologisch „Scirpophaga-r&s" zich ont- 

 wikkeld heeft, dat nog slechts onvolkomen in staat is ook Diatrea- 

 eieren te infecteeren. 



B. Larveparasieten. 



Larveparasieten zijn door Zehntner indertijd een tweetal waar- 

 genomen, n.l. een Elasmus sp. en een Macrocentrus sp. (zie Archief 

 VIII, 1900, blz. 773 en 776, ook W. van Deventer, blz. 1'il en 123), 

 beide sluipwespen, welke volgens Zehntner slechts zelden schijnen 

 voor te komen. 



