164 



topstek, ook zelfs al worden „boorderbibits" zooveel mogelijk uitge- 

 schoten, toch altijd een zeker aantal boorders mede wordt uitge- 

 plant. Wordt zulke bibit direct voor den nieuwen aanplant gebe- 

 zigd, dan behoeven nog niet alle daarin aanwezige boorders zich 

 verder te ontwikkelen. Vooral op zware gronden zal bij voldoende 

 bedekking met grond altijd een zeker aantal rupsen door luchtge- 

 brek te gronde gaan, terwijl het bedekkende grondlaagje niet zelden 

 den boordervlinders bij het uitkomen verderfelijk kan worden. Plan- 

 ten we daarentegen de bibits eerst op dederans uit, waar dus de 

 grondbedekking altijd hoogst onvolledig is, dan zal daar niets de 

 verdere ontwikkeling der boorders verhinderen, en kan dus zoo'n 

 dederan als besmettingsbron voor den jongen tuin optreden. Zeer 

 duidelijk nam ik dit in het afgeloopen plantseizoen waar op één 

 onzer proefvelden, waar men noodgedwongen op de dederans veel 

 boorderbibits had moeten uitplanten, en waar nu na korten tijd het 

 aantal boordereieren ook opvallend groot was. In het algemeen is 

 dus wel het gebruik van boorderbibit een gevaar. 



c. Infectie uit afualhoopen. 



Een andere, vaak voorhanden bron van besmetting zijn de hoopen 

 met afval van bibit, die na afloop van het planten aan den rand 

 der jonge tuinen kunnen achterblijven. Onder dezen afval bevindt 

 zich natuurlijk veel bibit met boorders, welke rupsen zich onge- 

 stoord verder ontwikkelen, en later een belangrijke infectie van den 

 nieuwen aanplant kunnen teweegbrengen. Indien mogelijk, dient ge- 

 tracht te worden dergelijke afvalhoopen zoo goed mogelijk te ver- 

 nietigen, wat o.a. zou kunnen gebeuren door met behulp van droge 

 dacloek dergelijke hoopen in brand te steken. Daar het vuur ge- 

 woonlijk niet ver in de massa doordringt, is meermalen omwerken 

 van den hoop noodzakelijk. 



d. Infectie uit andere voedster •planten der boorders. 



Een laatste bron van infectie kunnen eindelijk nog zijn diverse 

 andere voedsterplanten onzer rietboorders. Als zoodanig komt voor- 

 namelijk in aanmerking de glagah, die niet alleen in de bergbibit- 

 tuinen, maar ook in het laagland vaak een belangrijke rol kan spelen, 

 en daarom regelmatig dient te worden afgebrand. Verder schijnt, in 

 tegenstelling met de meening van Zehntner, ook een enkele maal 

 maïs als voedsterplant te kunnen optreden. Het is mij n.1. niet alleen 

 gelukt, kunstmatig maïsplanten met Diatrea- en C/u/o-rupsjes te in- 

 fecteeren en deze laatste daarin tot verdere ontwikkeling te brengen, 



