192 



te gloeien. Verkoling van het residu duidt op organische verbin- 

 dingen. 



Valt de ferroproef met verdund azijnzuur negatief uit, dan duidt 

 de aanwezigheid van ferro in zoutzure oplossing alleen op reducee- 

 rende. organische stof'. 



Quantitatieve f'errobepaling. 



De uitvoering van de analyse geschiedt op dezelfde wijze als ho- 

 ven bij de bepaling van de reduceerende organische verbindingen is 

 aangegeven, met dit verschil, dat lügew. % azijnzuur (s.g. 1,009, bij 

 30°C.) wordt gebruikt in plaats van verdund zwavelzuur. 



Het voorkomen vaii ferro in den bodem. 



Naar alle waarschijnlijkheid is het voorkomen van ferroverbin- 

 din^en in den bodem aan het microbenleven toe te schrijven. Zooals 

 bekend is, bezitten bacteriën in het algemeen een reductiefunctie *). 

 In culturen is gemakkelijk het reduceerend vermogen der bacteriën 

 aan te toonen. Toegevoegde kleurstoffen, als indigokarmijn, methy- 

 leenblauw, lakmoes, worden in korten tijd tot leukoverbindingen ge- 

 reduceerd 2 )r Aan de lucht nemen deze stoffen weer de oorspron- 

 kelijke kleur aan. Ook ferrizouten worden gemakkelijk in ferro om- 

 gezet, hetgeen met roodbloedloogzout en verdund zuur is aan te 

 toonen. 



Of de ferrirednctie wordt bewerkt door enzymen of door redu- 

 ceerende stoffen als reactieproducten van het microbenleven, is een 

 vraag van bijkomende beteekenis. Dikwijls wordt de hypothese uit- 

 gesproken, dat nasceerende waterstof, door de bacterie]! gevormd, de 

 reduceerende stof is 3 ). Hierdoor zouden de bovengenoemde kleur- 

 stoffen en ook sulfaten gereduceerd worden. Bacteriën echter, die 

 in hare culturen rijkelijk waterstof vormen en organische kleurstof- 

 fen vermogen te reduceeren, kunnen de sulfaatreductie niet bewer- 

 ken. Omgekeerd zijn de sulfaatreduceerende spirillen niet in staat 

 de gemakkelijker reduceerbare nitraten te reduceeren. Deze feiten 

 wijzen erop, dat men hier waarschijnlijk te doen heeft met typische 

 reduceerende stoffen van de levende microbencel. 4 ). Vermoedelijk 

 zijn deze stoffen verbindingen van enzymatische natuur, daar ge- 

 doode cellen haar reductievermogen nog niet hebben ingeboet 5 ). 



1) Beijerinck. Archives Neerlandaises. Serie II, tome IX, 1904, pag. 131. 



2) Jost. Vorlesungen ü. Pflanzenphysiologie. 2de druk, pag. 251. 



3) » » » » » » » » 



4) Omelianski in Lafar: Handbuch d. Techn. Mykologie, Bd. III 1904—1906, pag. 214. 



5) Jost. l.c, pag. 251. 



