213 



In principe is deze methode zonder fouten; de uitvoering brengt 

 wel moeilijkheden en foutenbronnen met zich, die hier slechts ge- 

 constateerd zullen worden, maar die voor een zuiver wetenschap- 

 pelijk onderzoek geëlimineerd moeten en kunnen worden; dit laat- 

 ste tenminste ten deele. Ik zal hier de voornaamste foutenbronnen 

 bespreken. 



Het bovendeel van den rietstengel, opgebouwd uit een aantal 

 dicht om elkaar sluitende stevige cylinders, is hard, terwijl er boven- 

 dien een vrij belangrijke spanning in heerscht. De doorboring moet 

 daarom met vrij stevige naalden gebeuren, wat ten gevolge heeft, 

 dat de gaatjes vrij groot worden, tenminste grooter dan voor een 

 zeer nauwkeurige meting wenschelijk is. Ik gebruikte stopnaalden 

 (die ik zoo noodig nog een beetje hardde), in een houten handvat 

 gezet. 



De hardheid van de te doorboren gedeelten brengt tevens mee, 

 dat men vrij veel kracht moet aanwenden, waardoor de doorboring- 

 niet altijd loodrecht op de as komt te staan; ook sluit het weefsel 

 zóó sterk om de naald, dat men weleens een beetje wringen moet 

 om deze weer te verwijderen, waardoor de gaatjes vaak onregel- 

 matig van vorm worden. Voor fijner werk zou een instrumentje ge- 

 wenscht zijn, waarin de naald zich beweegt in een buisje, waaraan 

 gemakkelijk een vaste stand ten opzichte van het te onderzoeken 

 plantendeel te geven is. Het gebruik van dikkere naalden en liet 

 moeilijk indringen maakt ook, dat het lastig is de gaatjes nauw- 

 keurig op onderling gelijken afstand aan te brengen. 



Een fout, die de methode als zoodanig aankleeft, is dat de 

 deelen, waarin de gaatjes aangebracht zijn, groeien, en de ope- 

 ningen dus van vorm veranderen. Eenigszins is hieraan tegemoet 

 te komen door altijd den bovenrand der opening als eindpunt te 

 gebruiken. 



Een groot bezwaar is, dat men niet willekeurig op elk punt, 

 dat men wenscht, een gat kan aanbrengen; men is hierbij van het 

 toeval afhankelijk. Om b.v. een merk vlak boven het vegetatiepunt 

 aan te brengen, moet men een groot aantal stengels merken en liet 

 resultaat afwachten, wat eerst na een ,dag of drie b v. te contro- 

 leeren is, omdat binnen dien tijd de groei te gering is om vol- 

 doend nauwkeurige metingen te krijgen, zoodat de proefnemingen 

 daardoor langer van duur worden. 



Eveneens is het moeilijk den steek precies radiaal aan te bren- 

 gen, en dus het centrum, waar de allerjongste bladeren zitten, te 



